154
METAPHYSICI
TRACT.
rius
est,
infirmitatem
&
nonnunquam
im¬
maturam
inferre
mortem.
Si
nunc
cibum
ap¬
petas,
postquam
aliquoties
uentrem
eo
re¬
pleueris,
alium
quaeres,
quo
quum
satiatus
fueris,
iterum
alium.
Nec
cessabis
unquam
in
hoc
mundo
quaerere,
quod
non
inuenias
uotis
non
satisfecisse
tuis.
De
potu
quid,
in¬
terea
dum
per
gulae
canalem
transit,
oble¬
ctat,
eò
dum
ampliùs
intrare
non
ualet,
plu¬
rimùm
torquet,
nec
ab
eo
potes
abstinere
quod
occidit,
mortem
tamea
quam
tibimet
infers
metuis.
O
miserum
&
insatiabile
Cor¬
pus,
quod
ab
eo
cauere
non
scit
quod
nocet,
idque
timet
quod
ipsum
est
&
facit.
Vides
er¬
go
brutis
humanum
Corpus
Menti
suae
dis¬
ionum,
infoelicius
esse,
cùm
irrationalia
nihil
praeter
sibi
necessarium
appetant.
Rationa¬
lia
uerò
minimè
quod
opus
est,
at
magis
quod
necat
sollicite
procurant.
Ad
ea
iam
deue¬
niamus
quae
in
corporis
vsum
extra
ipsum
expetuntur,
vt
sunt
omnis
generis
diuitiae,
propter
quas
indies
miris
diuersisque
mo¬
dis
torquentur
hominum
corpora
Mentem
non
assequuta.
Quid
non
moliuntur,
quae
non
humana
pectora
subeunt
pericula,
qui¬
bus
Animam
in
exitium,
&
Corpus
miserum
distrahant
ab
Animo,
non
alia
de
causa,
quam
vt
sibi
de
proprio
corpore
fingere
possint
i¬
dolum?
Quod
bysso,
purpureo,
coccinoque
tor
quibus