APOLOGIA.
215
ludibrio
forent
permaximo.
Non
miror
am¬
pliùs
quî
factum
sit,
vt
omnes
libelli
mei
lo¬
cos
praeter
hunc
(quem
etiam
non
tetigisti,
reliqueris
integros.
Voluisti
priùs
experiri,
quidnam
ad
macram
quam
coxeras
offam,
adderem
salsamenti,
credens
fortè
me
salsa¬
mentarium
esse.
Nihil
prorsus
magis
cupe¬
rem,
quàm
vt
in
illis
carpendis,
maiorem
oc¬
casionem
doctis
depingendi
Viris,
quàm
sis
in
officina
Theophrastica
macer
offarius
at¬
tulisses.
Et
interim
tamen
eius
interpretem
es¬
se
te
iactas,
ac
alios
eius
veros
discipulos
re¬
ijcis.
At
vide
sis
in
istis
interpretationibus,
quàm
antea
tuis
in
obtrectationibus
fuisti,
cautior,
ne
quos
in
scriptis
Theophrasticis
errasse
perperam
somnias,
illi
te
postmodum
ea
deprauasse
per
ignorantiam
luce
clariùs
demonstrent.
Grato
contra
feremus
animo,
si
tanti
viri
difficilima
scripta
sincero
studio
iuueris,
&
praeter
fucum
enucleare
lectorib.
Sed
quòd
laudem
ex
aliorum
vituperio
tibi
parare
cupias,
abofficio
docti
Viri
grauitate¬
que
quàm
alienum
sit,
ipsum
te
nosse
pu¬
to.
Ad
iniunas
tuas
vt
redeamus,
haec
sub¬
iungis.
"Superest
(inquis)
in
fine
huius
extractionis
gra¬
duatio
illius
Spiritus,
quem
uterque
scribit
(alte¬
rum
è
duobus
me
putas)
non
ultra
quintam
essen¬
tiam
subtiliari,
quum
ultra
quintam
uicem
sonet
Germa¬"
o
4