DE
ALCHYMIA
234
tiderit,
vulneratusque
mortem
optet.
Adi¬
bo,
videam
si
quid
opitulari
proximo
valeam.
Salue
mi
frater.
SOPH.
Tantam
ego
tibi
sa¬
lutem
imprecor,
quanta
me
premit
calami¬
tas.
CHYM.
Quid
est
quod
ita
lamenteris?
SOPH.
Dicam,
si
non
auxilium,
consilium
ad¬
feras.
Deus
te
huc
adduxit,
vt
imminentem
desperationem
impedires.
CHY.
Absit
à
no¬
bis
desperatio.
Deus
enim
exaudit
preces
eorum
qui
confidunt
in
eo,
consolatur
quo¬
que
miseros.
Enarra
quęso,
quaenam
tui
do¬
loris
est
occasio?
si
mearum
erit
vinum
&
fa¬
cultatis,
crucem
tuam
si
non
abstulero,
iuua¬
bo
saltem
eam
portare
te.
SOPH.
Laudetur
Omnipotens
Deus
qui
misit
ad
me
virum
suum,
vt
ei
tandem,
quae
surdis
istis
arborib.
toto
iam
die
frustra
conquęstus
fui,
non
sine
consolatione
repetam.
Audi
frater.
Habui
quidem
antea
quibus
optimè
viuere
pos¬
sem,
honesteque
familiam
alere.
Nescio
quid
Interea
famis
auri,
sirisque
me
famelicum
red¬
didit.
Coniugem
&
natos
prae
fame
pressos
relinquere
coegit.
Nemo
consolatus
est
nos,
imò
derisit
omnis
ad
maximum
vsque
mini¬
mus.
Patriam
ob
inopiam
&
verecundiam
fugiens,
in
hanc
syluam
desperabundus
me
contuli.
Certè
puto
nisi
venisses,
quia
mors
me
fugit,
ego
ipsam
insequutus
tamdiu
fuis
sem
donec
finem
his
malis
dedisset
meis.
CHY.