159
PHILOSOPH.
essentiae.
Fuerunt
quoque
spiritus
clarissimi,
fulgentissimi:
ergo
et
corpus.
Fuerunt
purissi¬
mi,
ergo
&
corpus
purissimum.
Fuerunt
albis¬
simi,
ergo
et
corpus
albissimum.
Et
sic
de
a¬
lijs.
Non
est
tamen
aestimandum,
quòd
statim
quando
corpus
inserius
quiescit,
sit
satis
fixum,
aut
sufficientet
ad
album
tinctum,
nisi
fortè
subitô
totum
sublimatum
simul
inferius
fi¬
xum
quiescat,
fundens
se
vt
oleum
splendidis
simium.
Sed
quocunque
modo
aut
tempore
hoc
fiat,
certum
est,
quòd
spiritus,
anima
&
corpus
sunt
perfectissimè
vniti,
et
plenè
facta
est
amicitia
inter
calidum
et
humidum,
frigi¬
dum
et
siccum.
De
hoc
modo
regiminis
lo¬
quitur
Morienus,
dicens:
Et
si
perfectè
cor¬
pus
non
mundaueris,
et
ipsum
non
desiccaue¬
ris,
neque
bene
dealbatum
reddideris,
et
in
eum
animam
non
miscueris,
et
omnem
eius
foeto¬
rem
non
abstuleris,
donec
post
suam
mundifi¬
cationem,
tinctura
in
eum
decidat,
nihil
pe¬
nitus
huius
magisterij
direxisti.
Et
scito
quòd
anima
citò
corpus
suum
ingreditur,
quae
cum
corpore
alieno
nequaquam
coniungitur.
Et
Rosarius:
Duo
sunt
elementa,
lapidea,
sicca
scilicet,
terra
et
ignis:
et
duo
aquatica,
scilicet
aer
et
aqua:
corpus
verò
calcinatum,
est
aqueo
priuatum
humore.
Cum
ergo
aridum
sitiat
li¬
benter,
aqueum
bibet.
Reduc
igitur
aquam
super
terram
paulatim
coquendo,
donec
ter¬