134
DE
ALCHIMIA.
Sal
quidam
dictum
putant,
quòd
in
igne
exiliat,
fugit
enim
ignem,
dum
tamen
sit
igne¬
um,
sed
naturam
sequitur,
quia
ignis
&
aqua
semper
inter
se
inimica
sunt.
Alij
sal
à
salo
vel
sole
vocatum
existimant.
Nam
aquis
marinis
spontè
gignitur,
spuma
in
extremis
littoribus
derelicta
vel
scopulis,
&
sole
decocta.
Sunt
&
latus,
&
flumina
&
putei
è
quibus
hauritur,
de
hinc
In
salinis
ingestus,
sole
siccatur.
Sed
&
summa
fluminum
densantur
in
sale,
amne
reli¬
quo
sub
gelu
fluente.
Alibi
quoque
detractis
a¬
renis
colligitur,
crescens
cum
Lunae
motibus.
Nam
hammoniacus
in
Cyrenea
sub
arenis
in¬
uenitur.
Britannici
quoque
sales
ex
aqua
in
sili¬
cis
soliditatem
vertuntur,
ita
vt
ferro
cedan¬
tur,
candore
niuei,
corpori
salubres,
cibo
&
po¬
ta
grati.
Sunt
&
montes
natiui
salis
in
quibus
ferro
ceditur
vt
lapis,
renascens
majus,
tantae
etiam
alicubi
duriciei,
vt
muros
domosque
mas¬
sis
salis
faciant,
sicut
in
Arabia.
In
natura
quo¬
que
salis
differentiae
sunt,
nam
alibi
suauis
est,
alibi
salsissimus,
commune
in
igne
crepitat.
Tragaseum
nec
in
igne
crepitat,
nec
exilit.
A¬
grigentinum
Siciliae
in
igne
fluit
contra
natu¬
ram.
Sunt
&
colorum
differentiae,
memphiti¬
cus
ruffus
est,
in
parte
quadam
Siciliae,
vbi
Aethna
mons
est
purpureus.
Item
in
eadem
Si¬
cilia
in
Pachino
adeo
splendidus
est
&
luci¬
dus,
vt
imagines
reddat.
In
Cappadocia
croci¬
nus
ef¬