Vt
uoluit:
subito
se
contulit:
&
Deus:
atque
Vetus
homo:
Sed
non
adeo
mortalis:
ut
ante:
Amplius:
At
contra
diuino
totus
inherens
Qua
mortalis
erat:
se
nobis
ipse
videndum
Praebuit:
in
dubio
ne
quid
superesset:
&
illa
Luce
resurgentem:
qua
se
praedixerat:
omnes
Nossemus
pariterque
necis
vitaeque
potentem.
Quid
nos?
an
non
cum
Domino
surgemus
&
ipsi?
Surgamus:
Primum
à
vitus
hic
transitus
esto
Ad
summos
apices
virtutem
&
Relligionem:
Mox
ad
caelestes
Superos:
Patriamque
supernam.
Non
aliam
ob
causam
supera
de
Sede
profectus
Hic
adiit
genus
humanum:
quam
ducere
secum
Vt
posset
nos
hinc
alacres:
atque
ire
volentis.
AD
TRYPHONEM
CHABRIELEM
P.
VENETVM.
QVo
sinitis
socii
me
per
deserta
uagantem
Haec
loca
nunc
ferri?
quae
iam
tenebrosa
sub
antra
Consertos
inter
uepres:
atque
asper
à
saxa
Ducunt:
&
uario
perplexum
errore
viarum
Exercent:
semperque
premunt:
atque
usque
fatigant.
Nec
uestrum
quisquam
tanto
in
discrimine
dextram
Porrigit:
atque
uagum
fallaci
in
tramite
sistit:
Aut
docet
ire
uiam
presens:
&
in
aequa
reducit.
Atqui
olim
multi:
uel
tu
reuocare
solebas
In
primis
me
care
Tryphon:
si
forte
parumper