Deuius
à
recta
iam
declinare
uidebar.
Orsus
eram:
ut
paruae
poterant
in
carmina
uires.
Aetherei
secreta
procul
vestigia
cantus
Pone
sequi:
afflato
quos
olim
protulit
ore
Ad
Citharam
vates:
quem
non
imitabile
carmen:
Atque
hominum
supra
captum:
cecinisse
fatentur
Veri
secreto
commoti
Numine
Phoebi.
Voce
palam
cuncti:
qui
sacra
ad
Limina
tendunt
Atque
ita
suspiciens:
humilisque
&
pronus
adorans
Tentabam
siqua
ille
mihi
se
forte
fauori
Praeberet
precibus
crebris
oneratus:
&
unà
Affectui
hoc
nostro
motus:
propriae
ne
benigno
Assensu
potius:
&
solo
munere
Mentis.
Tandem
hac
spe
tantum
perstans:
tum
totus
in
illis:
Quae
quondam
is
cecinisset:
eram:
nec
caetera
porro
Linquebam
interea
Legis
praecepta
vetustae
Quin
legerem
grauium
Auctorum:
uersabar
&
inter
Quae
mihi
grata
forent:
atque
apta
senilibus
Annis.
At
nunc
nescio
qua
tenui
dulcedine
captus:
Aetatis
preter
solitum
Iuuenilia
Ludo.
Ecquid
permittes
haec
me
per
inania
duci?
Quae
mihi:
quae
studiis
non
conuenientia
nostris
Offendunt
etiam
purgatas
protinus
Aures.
Cur
me
ad
concentus
cessas
adhibere
priores?
Quos
mihi
non
nulla
solitus
iam
Laude
probare
Subdideras
celeres
currenti
saepius
ictus.
Cur
non
hortari?
cur
non:
uelut
ante:
monere
Instituis?
uel:
nanque
potes:
me
haec
ad
pia
cogis