Humano
Quondam
generi
commissa
pepercit.
Immeritamque
luit
nostro
pro
crimine
Poenam.
Mortem
adiit:
ternosque
Dies
iacuisse
sepulchro
Substinuit:
totamque
super
mox
gente
salutem
Attulit:
atque
viam
supera
ad
Conuexa
reclusit.
Huic
etiam
quocunque
loco:
quo
tempore
cunque
Magna
uel:
aut
iam
Parua
uelis:
sunt
omnia
Curae.
Nam
quis
me
potuit
tantis
arcere
periclis?
Caelestis
ni
tum
fauor
afforet:
&
Deus
ipse?
Tu
mecum
Antoni:
precor:
haec
Vonica
videto:
Atque
eadem
prudente
Diu
cum
mente
uoluta.
Nam
dum
ipse
Angustis
agitabar
talibus:
ecce
Assistunt
Iuuenes
duo
protinus:
inque
fluenta
Prosilit
alter
ouans:
Ripa
se
continet
Alter
Sedulus:
ille
feri
dextra
capit:
&
renet
aurem:
Ac
mihi:
ne
metuas:
inquit:
procedit:
&
vnà
It
mitis:
prius
asper
equus:
Ripaeque
propinquat.
Vnde
manum
exponit
placidus:
qui
restitit
ante:
Meque
ambo
incolumem
sicca
tellure
reponunt.
Deinde
alacres
abeunt:
illis
dum
reddere
conor
Ac
superis
meritas
imo
de
pectore
grates.
Hos
ego
non
ulla
memini
regione
uidere.
Sed
mihi
tum
primum
visi:
nec
contigit
vltra
Vidisse
hos
aliàs:
quorum
si
forte
requiris
Scire
habitum:
viridi
florebat
vterque
Iuuenta.
Sed
mihi
qui
mediis
praesens
haerebat
in
undis:
Altior:
vt
qui
equitem
me
tunc
aequaret
eundo:
Et
latis
ingens
humeris
incederet
Heros.