GEBER.
Quis,
obsecro,
adeo
diuinus
&
sapiens
inter
homi¬
nes
uixit
unquam,
qui
sceleratos
&
malignos
non
aliqua
ex
par¬
te
offenderit:
DEMO:
Quid
autem
dicis,
de
multis
sapientissimis,
&
uitae
quasi
inculpatae,
qui
in
eodem
errore
uersantur?
GEBER.
Scripsimus
lib.
primo,
cap.
7.
summae
nostrae,
Hanc
artem
in
diuina
potentia
Dei,
qui
eam
subtrahit
aut
lar¬
gitur,
cui
uult,
seruari,
qui
est
gloriosus
&
sublimis,
&
omni
iu¬
sticia
&
bonitate
repletus.
Adhaec
adiecimus
quoque
in
calce,
huius
libri,
hanc
artem
nos
eo
artificio
tradidisse,
ut
à
nullo
intel¬
ligi
possit,
nisi
cui
diuinitus
datum
sit,
aut
à
nobis,
qui
eam
tradi¬
dimus,
in
hac
edoctus.
DEMO:
Quid
opus
erat,
ea
scribere
aut
publicare,
quae
à
nemine
intelligerentur?
GEBER.
In
fine,
quarti
libri,
aperte
ostendi,
me
hanc
artem
tradidisse
sermone
claro
&
aperto
prudentibus,
&
huius
doctri¬
nae
filijs,
ut
diligentes
artifices
eam
facile
comprehendere
&
in¬
telligere
queant.
Ignorantes
uero
admonui,
ut
eam
fugerent,
tanquam
ipsis
noxiam,
inimicam
&
maxime
aduersariam,
quae
facile
ad
extremam
paupertatem
summamque
miseriam
perdu¬
cat.
Si
tam
fideli
ac
paternae
admonitioni
non
credunt,
uel
eam
nihili
faciunt,
inique
nos
accusant,
cum
omnis
error
illorum
igno¬
rantiae,
&
praesumptioni
potius
imputandus
sit.
Ergo
si
ad
ino¬
piam
&
miseriam
isti
redacti
sunt,
nostra
culpa
factum,
minime
putato.
Nam
lib.
primo,
cap.
5.
disertis
uerbis
ostendimus,
uili
precio
(si
artis
principia
cognouerint,
&
ea,
quae
tradidimus,
re¬
cte
intellexerint)
ad
perfectionem
magisterij
peruenire
posse.
Quid
hoc
aliud
est,
quàm
fideliter
commonefacere,
ut
pecuniam
suam
custodirent,
&
non
praesumptuosi
uane
dilapidarent?
Vt
uero
ea,
quae
tradidimus,
recte
intelligant,
necesse
est,
sermonem
huius
doctrinae,
non
ex
nuda
litera,
sed
altiori
indagatione
consi¬
derare,
&
ad
medullam
sensus
allegorici
penetrare,
mentemque
&
intentionem
nostram,
hinc
inde
dispensam,
&
data
opera
im¬
probis
obscuratam,
&
uelatam,
magna
industria
colligere,
ut
B
iij
tandem