PRAEFATIO
BREVIS
AD
LECTOREM.
STATIM
ab
exordio
visum
est
admonere
Lectorem,
ne¬
quos
tanquam
in
fasciculum
colligo
Paracelsi
flosculos,
varijs
scriptorum
suorum
libris
dispersos,
existimet
à
me
veluti
per
somniùm
excogitatos.
Legat
igitur
quae
de
na¬
tura
rerum
scripsit
autor
hic,
ob
ingenij
foecunditatem
ce¬
lebratissimus,
ab
ijs
praesertim
quibus
intelligitur,
rudibus
verò
duntaxat
inuisus:
istorum
quis
veritatem
non
perse¬
quitur?
Legat
(inquam)
&
reperiet
quàm
insigniter
suos
doceat
aenigmate
vario,
quos
habere
discipulos
voluit,
&
experiri
quemadmodum
suae
tractationis
medullam
vt
è
cortice
nucleum
assequerentur,
ne
quidem
indignos
ad¬
mitteret
in
album
suae
scholae.
Quanquam
futurum
certò
praesciuit,
vt
eius
aduersarij
ex
nudo
literae
sensu
captarent
ansam
calumniae.
Nihilominus
quàm
hac
de
causa
re¬
moratus,
quinimò
potiùs
alacri
non
minus
animo,
quàm
foelici
admodum
successurem
aggressus
est,
haudquaquam
in
dubium
reuocans,
quin
veritas
per
seipsam
efficacissi¬
ma,
vnà
dierum
in
lucem
esset
emersura.
Quamobrem
de
sanitatis
conseruatione
tra¬
ctaturus,
primùm
omnium
à
generatione
pygmei
spagirici,
qui
malè
sanum
pygmeum
hominum,
regeneratione
quadam
artificiali
simul
&
naturali,
transmutaret
in
gi¬
gantem
robustissimaevitae,
coepit
initium,
tanquam
à
praecipuo
vitae
conseruationis
ar¬
cano.
Deinceps
per
minora
particularia
discurrens,
in
transmutationem
abdidit
omne
quod
priùs
palam
fecerat,
arcae
tamen
claue
suis,
&
non
alijs,
tradita
per
mysterium.
Inter
alia
docere
nos
intendit
vitam
rerum
externarum,
ad
nostrae
vitae
propagatio¬
nem
maximè
conducere,
ac
ea
imprimis
opus
esse.
Quandoquidem
externa
virtus
re¬
rum
internam
hominis
labantem
vitam
subleuat
(libera
tamen
à
suis
compedibus)
longè
foeliciori
successu,
quàm
per
nutritionem
ex
ordine
praescriptoque
naturae
consue¬
to.
Similia
nanque
similibus
maximopere
corroborantur,
ad
resistendum
aduersarijs
dissimilibus
&
contrarijs
inimicis.
Quis
(quaeso)
reuocabit
in
dubium,
saltem
physi¬
cus,
ob
inaequalitatem
ordinarij
nutrimenticum
primo
humanae
vitae
subiecto
spiritum
pariter
vitae
consopiri,
ac
debilitari
magis
ac
magis
indies,
vsque
dum
paulatim
ac
tan¬
dem
prorsum
deficiat,
indeque
morbo
dari
locum,
rimamque
fieri
per
quam
in
monarchiam
aequalitatis
irrepat?
Verum
enimuerò,
quia
necessariò
corporis
humani
membra
&
elementa
quaeuis
impura,
sibi
similibus
impuris
nutriri
oportet,
non
secus
atque
puris
purioravit
alium
facultatum
subiecta,
sagax
natura
cibum
vtrisque
non
separatum
or¬
dinauit,
alioqui
solae
vitae
facultates
vna
cum
suis
vehiculis,
&
non
corporalia
crassiora
membra
secunda
vitae
subiecta
nutrirentur.
Proinde
fieri
non
potest
hac
via
naturalis
nutritionis,
(*)
4