PARACELSI
PRAEPARATLONES.
praecedat
mortificatio
vitae
prioris,
inueniendum
erit
medium
quo
praeter
laesionem
suae
vitae
moriatur
homo,
vt
meliùs
viuat,
in
modum
qui
sequitur.
Bacillus
ergo
vitae
hominis
moriatur
loco
hominis,
vt
resuscitari
queat
in
baculum
robustissimum,
qui
columna
sit
vitae
fir¬
missima,
super
quam
aedificata,
mortis
impetus
non
vsque
adeo
vti
priùs
reformidet.
Non
dubito
quin
aures
arrigant
aduersarij
Para¬
celsi,
quid
inauditum
sperantes
quò
videant.
Hac
de
causa,
vt
ipsis
quo¬
dammodo
gratificemur,
habeant
quod
optant,
sed
masticent
potiùs
quàm
deglutiant,
alioqui
fieri
posset,
vt
in
gurgulione
haerens
buccel¬
la
spiritum
adimat
saporis,
vnde
gustum
non
percipiant
eius,
quod
in
sua
coquina
paratum
non
fuit,
neque
suo
sale
conditum,
sed
alcalisa¬
to
balsamo.
Nihil
moramur
quid
ganniat
quiuis
deblatero.
Bonis
benefacere
haudquaquam
impedient
&
si
conentur
inuidi.
In
do¬
ctorum
gratiam
non
idiotarum
in
lucem
haec
adferimus.
CAPVT
XI.
DE
MORTE
BACVLI
VITAE,
siue
homunculi
Paracelsi.
NEmo
non
mente
captus
negabit
vitae
baculum
esse
nutrimentum
eius,
&
praecipuum
in
hunc
effectum
esse
triticum
atque
vinum,
à
Deo
&
natura
prae
caeteris
ad
vitae
sustentationem
alimentum
ordi¬
natum,
vt
aliorum
principem.
Proinde
Paracelsus
nutrimentum
hoc
praetulit,
ex
quo
sanguinem
alimenti
generaret,
ac
inde
sperma
for¬
mandi
sui
homunculi.
Allusione
haud
inepta
nutrimentum
pro
vi¬
ta
sustentetur,
&
potissimè
quia
in
vitam
transmutatur.
Vitam
rursum
pro
homine,
siquidem
nisi
viuat,
non
homo
sed
cadauer
est
hominis
tantùm,
&
vilissima
pars,
quae
pro
homine
haud
congruè
sumi
po¬
test,
vti
bene
&
eleganter
nobilissima
pro
toto.
Quatenus
igitur
nu¬
trimentum
siue
alimentum
vitae,
vita
est
hominis,
homo
pariter
dici
potest,
vel
homunculus
id
quod
ex
hominis
sanguine
&
vita
genera¬
tur,
vtpote
pygmeus
vmbratilis,
homunculus
postea
natus
gigasque
renatus,