IN
AVRORAM.
55
lem
adducendam,
sed
per
seipsam
exhibere
posse
lapidis
Monarchiae
materiam.
Interrogatur
hoc
an
fieri,
quó¬
ve
modo
possit,
vt
vegetabilis
virtus
per
se
mineralia
transmutet,
cùm
transmutatio
naturam
sequatur
transmutantis,
&
non
transmutati?
alioquin
fieret,
quod
hoc
loco,
vt
nobilius
per
ignobile
transmutaretur
in
degenerem
naturam:
id
autem
esset
praeter
spem
ac
desiderium,
cùm
naturae,
quae
ad
altiorem
gradum
an¬
helat
semper,
tum
artificis
qui
detrimentum
inde
pa¬
teretur?
Rursum,
vbi
dixerit
materiam
dictam
ex
mi¬
neralibus
esse
petendam:
Quaeritur
quamobrem
potiùs
in
imperfectis
perfectio,
quae
ipsis
non
inest,
quàm
in
perfectis,
in
quibus
est
summa
perfectio
mineralium,
atque
metallorum
omnium,
quaerenda
sit?
Tritum
hoc
philosophorum
dictum
in
medium
adferamus,
vi¬
delicet:
vbi
natura
desiit
operari,
ibidem
incipere
de¬
bet
artifex.
At
natura
non
desinit
indies
operari
in
mineralibus,
&
metallis
imperfectis,
alioquin
imper¬
fecta
dici
non
possent,
sed
in
perfectissimis,
quo
fit,
vt
existis
postremis,
iuxta
sententiam
allegatam,
sumi
debeat
materia
lapidis
Monarchiae
spagyricae.
Replica¬
bit
perfecta
iam
demeritam
habere
formam,
&
carere
ad
hanc
desiderio,
quo
tenentur
imperfecta,
propter
quod
faciliùs
arte
ducantur
ad
perfectionem.
Nisi
perfectio¬
nem
solam
in
arte
nostra
quaeras,
parum
sanè
profece¬
ris,
vt
ex
libra
Saturni,
libram
aequalem
auri
conficias:
plus
enim
exposueris,
&
sumptuum
feceris,
vt
interim
de
laboribus
taceam,
decuplo,
quàm
aurum
hoc
valeat,
&
ad
hunc
modum
non
assequeris
quod
optas,
nempe
diuitias.
D
4