TRISMECISTI.
87
ricam
artem
verò,
in
sola
rerum
veritate
natu¬
ralium
à
suo
repurgata
mendacio.
Itaque
veritas
cuiusque
rei
propriè
dicitur,
eius
incorrupta
na¬
tura.
Non
est
quòd
cum
plurimis
quispiam
ex¬
istimet,
Hermetem
hoc
loco
vulgariter
tantùm
esse
locutum
suis
filijs,
ac
si
voluisset
eis
innuere
simpliciter
severitatem
loqui,
sed
etiam
sub
rudi
ser¬
mone
quibusuis
vsitato,
necnon
sub
quauis
di¬
stinctiuncula,
maximum
naturae
mysterium
inclu¬
sisse:
hac
de
causa
videlicet,
vt
qui
non
sunt
eius
filij,
videntes
non
percipiant,
&
audientes
non
intelligant.
Etenim
arcana
tutiùs
occultari
non
possunt,
quàm
sub
manifesto
cortice
quum
la¬
tuerint.
Idipsum
videmus
passim
in
natura
fa¬
cere
voluisse
Deum
in
omnibus,
vtpote
sub
vili
preciosum,
ne
reperiatur
ab
indignis
contege¬
re.
Quantùm
auri
vilis
arena,
lutum,
&
spreti
la¬
pides
velant
oculis
ea
cernentibus,
quae
manus
abijcit
ignorantis,
&
pes
coculcat
inscius?
Quam
occultè
steriles
in
superficie
regiones
opibus
ditauit
incognitis,
quas
negauit
fertilibus?
Quid
conqueruntur
adhuc
mortales
anxij?
Cum
Deus
omnia
dederit
omnibus,
dicens,
Quaeri¬
te,
at
regnum
Dei
primùm,
&
omnia
adijcien¬
tur
vobis.
Est
itaque
negligentia
cuiusque
suae
pau¬
pertatis
&
inopiae
potissima
causa.
Quanquam
Deus
voluit
pauperes
esse
plures
diuitibus,
vt
in
illos
isti
suam
charitatem
exerceant,
&
ino¬
pes
vt
Christum
sequantur
tollentes
crucem
F
4
suam: