90
QVADRIGAE
AVRIFERAE
Sequitur
breuis
probatio
ex
opere
meo,
posse
fieri
praedictum
Elixir
atque
tincturam.
PRIMO
enim
accipio
debitam
materiam,
quàm
etiam
auctor
ipse
nominat,
nimirum
aurum,
hanc
soluo
per
corrosiuum,
quod
ideo
hoc
in
loco,
(quamquam
aliàs
infinita
habeat
nomina)
auctori
sic
nominare
placuit,
quòd
quatenus
in
forma
sua
specifica
manet,
metalla
penitus
corrodat,
atque
spo¬
liet,
vnde
&
inimicum
&
spoliatorem
alibi
nomi¬
nat;
non
secus,
vt
gluten,
propter
aequalem
con¬
iunctionis
proportionem,
hanc
materiam
siue
au¬
rum
non
solùm
cum
tota
sua
substantia
soluo,
sed
&
tali
ad
solutionem
hanc
vtor
corrosiuo,
quod
se¬
se,
(prout
auctor
hîc
vult)
cum
auro
vnite
atque
conglutinare
potest.
Nihil
autem
huic
vniri,
&
con¬
glutinari
posse,
nisi
quod
eiusdem
est
naturae
con¬
stat:
natura
enim,
gaudet
natura,
ast
metalla
de
na¬
tura
mineralium
esse
scimus,
itaque
&
hoc
corrosi¬
uum,
siquidem
aurum
cum
eo
vniendum
est,
de
natura
mineralium
esse
oportebit.
Mineralia
enim
multo
plures
&
meliores
in
se
continent
spiritus
quàm
metalla
&
hi
sunt
qui
adiuuant
additiones,
gradationes
atque
fixationem.
continent
enim
in
se
tincturas,
atque
colores,
vt
inquiunt
philosophi.
Iam
si
consideramus
in
venis
terrae
vbi
aurum
na¬
scitur,
quibus
inimicis
siue
corrosiuis
mineralia
(quoad
superfluitatem
siue
inaequalem
proportio¬
nem)
sint
circundata,
inueniemus
praecipuè
spiri¬
tus
sulphuris,
salis,
&
Mercurij.
De
his
itaque
acci¬
piendum
&
separandum
est
subtilius,
siue
gluten,
hoc
est,
id
quod
est
naturae
auri,
quodque
auto
vniri
&
con¬