IN
AVRORAM.
97
teriam
veram
philosophorum
volatilem,
de
qua
dictum
fuisse
putabant.
Fac
fixum
volatile,
cùm
tamen
non
sit.
Quamuis
arcanum
hoc
sit
arduum,
&
non
asper¬
nandum
solidissimum
eiuscemodi
corpus,
&
compactis¬
simum
a
natura,
per
artem
reddendi
spirituale,
nihi¬
lominus
error
est
in
elementorum
separatione,
vt
pro¬
cessus
habet
monachorum
in
textu
nominatorum,
quo
separare
se
posse
elementa
seorsim,
ac
per
se
quodlibet
opinabantur,
&
postea
circulationibus
atque
rectifica¬
tionibus
rursum
in
vnum
copulare,
sed
frustra
hoc
suum
opus
experimentati
fuere.
Quorum
fatuitas
sibi
non
apparuit
ex
studijs
ineptiarum
suarum,
naturam
vi¬
delicet
nihil
resarcire,
nisi
quod
ipsamet
separauit,
ea
de
causa,
quia
per
eiusmodi
hominum
disiunctionem,
&
copulationem,
impossibile
est
obseruare
iustam
&
requisitam
partium
proportionem,
quae
in
hac
arte
ma¬
ximè
necessaria
est.
Naturae
soli
haec
omnia
committen¬
da
sunt,
vt
pote
separationes
&
coniunctiones
elemen¬
torum,
&
reliquae
operationes,
nulli
praeterquam
sibi
possibiles.
Nam
etsi
ars
elementa
separet,
vt
creditur,
nihilominus
quodlibet
elementum
in
quolibet
adhuc
manet
elemento
non
separatum,
hoc
est,
semper
de
cae¬
teris
aliquid
in
se
retinet,
vt
quodque
separatum
ad
hunc
modum,
rursum
in
quatuor
separari
queat
in
infinitum:
quae
partes
postmodum
nulla
circulatione
conueniunt,
in
unum,
at
semper
volatilis
materia
manet,
quam
vo¬
cant
aurum
potabile.
Nemo
vnquam
hoc
loco
poterit
occultissimas
eiuscemodi
operationes,
&
elementorum
pondera
vel
proportionem,
ex
aequo
cognoscere.
Natu¬
G