94
QvADRIGAE
AVRIFERAE
pertinax
opinio,
qui
non
concedere
volunt,
vllam
medicinam
intra
corpus
humanum
assumendam
per
corrosiuum
praeparari
debere.
Rectè
quidem
opinantur,
ignorant
enim
separationem,
illudque
quod
separari
minimè
potest,
nec
debet:
sed
cum
auro
vniri:
idemque
in
pondere
atque
colore
au¬
gmentare
debet,
in
suam
latentem
atque
innatam
nesciunt
adducere
dulcedinem.
Si
hoc
scirent,
non
vsque
adeò
reformidarent
corrosiuum,
neque
ipso¬
rum
animus
tantopere
ab
ista
tractandi
ratione
ab¬
horteret.
Siquidem
auro,
quatenus
aurum
est,
cor¬
rosiuum
praestat:
ac
sine
corrosiuo
aurum
mortuum
est.
quin
imò
potius
faterentur
cum
Theoph.
au¬
rum
potabile,
atque
Elixir
solis,
si
cum
suo
debito
corrosiuo,
debito
suo
modo
praepatentur,
vtiles
&
salutares
humano
corpori
esse
medicinas.
Ambo
enim
iuxta
mentem
Theoph.
vno
eodemque
mo¬
do
fiunt
post
putrefactionem.
Itaque
&
verum
au¬
rum
potabile,
nisi
exquisitae
dulcedinis
fuerit,
po¬
tius
pro
auro
mortali
haberi
debet.
Habita
praedi¬
cta
hac
&
ad
perfectionem
suam
adducta
dulcedi¬
ne
(qua
Deo
volente
nihil
certius,
cùm
eandem
non
solùm
in
auro,
sed
&
argento,
corallis
atque
perlis
degustarim,
quae
singula
suas
latentes
dulcedines
mihi,
mediante
meo
corrosiuo
manifestarunt)
pro¬
fecto
&
sua
qualiscunque
sanè
etiam
tinctura,
quam
auctor
hîc
optimo
iure
pollicetur,
multò
minus
de¬
osse
poterit.
Quippe
concordant
cum
Theoph.
&
hoc
in
loco
omnes
veri
philosophi,
qui
alterum
sine
altero
perfectum
non
agnoscunt.
atque
vt
breuita¬
tis
caussa
alios
praeteream,
vnica,
vnius
comitis
Tre¬
nisani
sufficiat
hîc
auctoritas,
qui
affirmat
aurum
pro