TRISMEGISTI.
133
attigerint,
nec
suae
doctrinae
vllam
habuerint
certitudinem.
Quod
etiam
absurdum
maxi¬
mè
videtur,
homines
sua
sorte
nunquam
sunt
contenti.
Dedit
omnipotens
Deus
vnicuique
nationi
quod
voluit
eam
possidere,
tam
in
a¬
limentum,
quàm
ad
medicamentum.
Alioqui
si
haec
à
longinquis
petenda,
non
nisi
diuiti¬
bus
contingent,
pauperibus
verò
moriendum
esset
ob
inopiam.
Contrà
DEVS
istorum
longè
maiorem
curam
habet;
quàm
illorum
vnquam
habuit:
extant
sacra
passim
testimo¬
nia.
Sed
nostra
nos
contemnere
docet
ini¬
micus
ille
calumniator,
alienaque
semper
ap¬
petere,
ac
ea
quae
minus
prae
manibus
sunt,
quo
nostros
appetitus
insatiabiles
reddat.
Ha¬
bemus
apud
nos,
quotquot
sumus
omnes,
&
vbicunque
degimus,
imò
in
nobis,
licet
non
à
nobis,
omne
quod
extra
nos
quaerimus
ab
alijs:
quoquo
modo
dictum:
Videamus
quî
pro
parte
Gentiles
&
infideles
hoc
loco
nos
Christianos
arguant.
Naturam
naturam
(inqui¬
unt)
sibi
similem
appetit,
&
congaudet
suae
na¬
turae,
siquidem
alienae
si
iungatur,
naturae
de¬
struitur
opus.
Mirabile
dictum
ijs,
qui
non
pro¬
fundè
considerant
quid
natura
sit,
at
illis,
qui
eam
norunt,
verius
esse
hac
in
re
nihil
potest.
Sed
redeamus
vnde
nos
diuerterat
orationis
di¬
gressio,
&
nostrae
mentis
opinionem
copiosiùs
I
4
appro¬