MEDITATIVA.
163
animo
coniunctam
habent
animam:
multi
qui
plus
vel
minus
de
mente
participant:
plurimi
autem
qui
corpus
in
anima
colentes,
&
hanc
in
corpore,
non
agnoscunt
animum,
nec
eius
monita
percipiunt:
his
nulla
mens,
at
insania
est
illis
proratione,
&
sapientia.
Mens
itaque
be¬
ne
recipitur,
quoties
animus
&
anima
conue¬
nientia,
simul
à
corpore
sunt
adeò
strictè
rece¬
pta,
vt
ex
his
tribus
vnum
fiat
consonum
&
in¬
separabile.
Porro
haec
amicitia
nullo
modo
fie¬
ri
potest
alio,
quàm
per
diuisionem,
qua
sine
vnio
nullatenus
adimpletur.
Vnum
enim
sua
propria
natura
solum
est,
quod
si
solum
manet,
impossibile
fuerit
cum
altero
iungi,
vel
vniri.
Si
tamen
alteri
cuipiam
vniendum
sit,
alterum
ex
hoc
vno,
vel
ab
vno
diuisum
esse
necessum
est,
cùm
nihil
sit
praeter
id
vnum.
Et
quoniam
partes
vnius
ex
vno
symbolizant,
vel
sympa¬
thiam
habent
cum
vno,
in
vnum
facilè
conue¬
niunt,
eoque
minùs,
quò
per
interualla
simili¬
tudinis
in
claritate
magis
remotae
sunt
ab
vno.
Quapropter
mentis
à
corpore
distractio
neces¬
saria
est,
vt
eius
&
sui
domicilij
fiat
vnio.
Ve¬
rùm
enimuero
cùm
vnio
perfectionem
vtrius¬
que
partium
requirat,
ab
extremo
perfecto
(quod
antea)
per
medium
fieri
debet
ad
imper¬
fectum
transitus,
vt
istud
perficiatur.
Per
eius¬
cemodi
mentis
à
corpore
distractionem,
quam
voluntariam
mortem
nonnulli
vocant,
acqui¬
L
3
runt