166
PHILOSOPHIA
cessit
corruptio.
Minùs
apti
sunt,
qui
pręter
or¬
tiuam
corruptionem,
&
accessoriam,
ex
pro¬
pria
petulantia,
victusque
dissoluta
serie,
suam
rationem
impediunt:
vt
illi
qui
mundanis
agi¬
tati
curis,
ea
quae
sunt
extra
mundum
perpetua
negligunt,
&
qui
profusiùs
vtuntur
eis,
quę
na¬
tura
dedit
solùm
in
necessitatem,
quàm
parsit.
Proinde
vti
per
accessionem
alicuius
impedi¬
tur
quidpiam,
non
secus
eiusdem
amotione
iu¬
uari
potest.
Fiunt
itaque
in
hanc
rem
nonnullę
medicinae
per
spagiricam
artem
prę
caeteris
ex¬
cellentissimam,
à
proprijs
semotae
corporibus,
quaeper
naturalem
vim
agendi,
quam
à
natura
habent
in
proprium
corpus,
&
post
amotionem
suae
partis
agentis,
retinent,
idipsum
in
alienum
corpus
obiectum
exequi
possunt,
imò
longè
ex¬
cellentiùs,
quàm
datum
fuit
eis
naturaliter
in
propria
corpora
perficere.
Quicquid
autem
re¬
peritur
in
rerum
natura
formam
&
materiam
habens,
desiderat
in
suo
genere
maximè
perfi¬
ci:
innatus
appetitus
hic,
est
perfectionis
om¬
nium
potissima
causa.
Cùm
etiam
natura
sibi
simili
naturae
iungi
gaudeat,
ac
delectetur
in
ea,
vincente
mente
per
sibi
simile
medicamen¬
tum
incorruptum
adiuta,
in
dispositione
cor¬
poris,
hoc
in
eandem
condescendere
naturam
cogitur,
sicuti
priùs
à
contrario,
vincente
cor¬
pore
sibi
similibus
corroborato
corrumpenti¬
bus,
anima
cogebatur.
Quod
ne
cuipiam
vi¬
dea¬