MEDITATIVA.
167
deatur
absurdum,
adijciam.
Quoduis
nutrimen¬
tum
in
sanguinem
mutatur
nutriti
eiusdem
com¬
plexionalis
naturae,
cuius
fuit
nutrimentum:
exemplo
docetur
in
eis
qui
ferocium
animalium
carnibus
aluntur
assiduè,
quos
etiam
contin¬
git
fieri
ferocissimos.
Natura
quidem
nihil
as¬
sumit
in
alimentum
nisi
quod
subtilius,
crassa
&
foeculenta
materia
semota,
&
in
excremen¬
tis
eiecta:
&
iterum
nutrimenti
superflui
quod¬
uis
adhuc
aliud
excrementum
per
poros
in
su¬
dorem,
vel
per
vesicam,
nares,
aut
lachrymas
eijcit.
Hoc
mouit
Paracelsum
dicere,
quoduis
humani
corporis
membrum
stomachum
ha¬
bere
proprium,
in
quo
decoquitur
nutrimen¬
tum,
&
fit
in
eo
separatio
superflui
à
necessario.
Si
autem
per
membri
cuiuspiam
debilitatem
eiusmodi
superfluitas
commodè
nequeat
eij¬
ci,
superfluum
ob
malam
digestionem,
carnes
vel
ossa
hoc
loco
praeter
naturae
consuetudinem,
vel
in
tumorem,
vel
in
excrescentiam
nutrit,
extendit,
vel
incuruat.
Verùm
enim
uero
in
spa¬
giricis
medicamentis,
crassi
nihil
relinquitur,
neque
superflui:
quapropter
pars
quaeuis
cor¬
poris
totum
hoc
medicamentum
assumit,
ac
sine
separatione
transmutat
in
sibi
similem
na¬
turam,
&
vice
versa
medicamentum
similem
proprietatem
imprimit
quam
habet,
vt
pote
cor¬
ruptionis
&
superfluitatis
expertem,
vt
omnis
est
incorrupta
natura.
Cęterùm
incorrupta
na¬
L
5
tura