MEDITATIVA.
173
Satana,
nihil
mihi
tecum
est
commune,
Dei
to¬
tus
esse
cupio,
cui
me
etiam
dedicaui.
Sed
ope¬
raeprecium
fuerit
intelligere
quid
verum,
quid
item
necessarium.
Verum
itaque
est
esse,
à
quo
nihil
abesse,
cuique
nihil
adesse,
multò
minùs
obesse
potest
nihil.
Hoc
solum
est
verbum
Dei,
circa
quod
tota
nostra
meditatio
versari
debet,
si
cuncta
quae
in
coelo
&
in
terra
sunt
arcana
no¬
bis
vtilia
&
licita,
velimus
intelligere.
Necessa¬
rium
verò
id
omne
quo
carere
minimè
possu¬
mus,
vt
sunt
victus
&
amictus.
Superfluum
est,
quicquid
non
necessarium.
Mundanum
est
ne¬
dum
id
omne,
sed
quicquid
nos
sollicitat
per
cupiditates
corporis,
à
diabolo
suggestas,
&
in¬
sitas,
vt
lolium
interbona
grana,
quo
nos
à
ve¬
ritate
verbi
Dei
retrahat
si
potest,
ne
persista¬
mus
in
ea.
At
veritas
est
summa
virtus,
&
inex¬
pugnabile
castrum,
paucissimis
adhaerentibus
amicis,
innumeris
tamen
obsessum
inimicis,
&
paulò
minùs
quàm
à
toto
mundo
nunc
odio
prosequutum,
quamuis
ab
agno
solo
&
imma¬
culato
propugnatum
insuperabile
tamen:
pi¬
gnus
indubium
&
certum
ijs
qui
se
ad
illud
in
asylum
conferunt,
etiam
tutissimum
refugium.
Hac
in
arce
verus,
&
indubitatus
continetur
ille
thesaurus,
qui
non
erosus
à
tineis,
neque
perfos¬
sus
à
furibus
conseruatur
in
aeternum,
&
aspor¬
tatur
hinc
post
mortem,
caeteris
opibus
atque
di¬
uitijs
totius
mundi
deficientibus
eo
tempore
praeser¬