praefigunt
hi
in
frontispicio
sui
uoluminis
summorum
prin¬
cipum
elati
supercilij
titulum,
sperantes
ab
illis
hoc
istud
saltem
impetrare
ne
male
conciliati
hi
damnent,
ne
fastidiant,
ne
conspuant,
ne
denique
aspernantur
antequam
legerint:
qui
planè
mihi
non
tam
largiri
uidentur
quam
sperata
cumipsis
qua¬
dam
magna
commutatione
astute,
calideque
mercari,
praesertim
cum
nec
ipsos
lateat
eos
quibus
dicauerint
nusquam
uisuros
aut
lecturos.
Nulla
igitur
ex
parte
haec
tam
uulgata
consuetudo
mihi
aliquando
persuadere
potuit,
ut
me
principibus,
aut
Pon¬
tificibus
quauis
ex
causa
nuncupares.
Lacinius.
Existimo,
quod
sine
tali
praesidio,
insolentiam
inuidorum,
auarorum
blasphemias,
sciolorum
risus,
mercatorum
calumnias,
&
de¬
nique
illorum
omnium
maledicentiam,
qui
sibi
ipsis
tantum
sapiunt,
ut
cunctis,
quae
ipsi
non
probauerint
nasum
&
os
cotorqueant,
uitare
minime
poteris.
Et
sic
maleuolorum
om¬
nium
aculeos
perhorrescens
cymerijs
subumbris
perpetuo
de¬
litesces.
Bonus.
Hoc
quaeso
tu
ne
cures,
latrant
enim
canes
pro
natura
&
consuetudine
sua,
&
tunc
latrare
desinent
cum
desinent
uiuere.
Quid
quaeso
latratus
istorum
cuiquam
obesse
poterit?
nonne
uulgatissimum
semper
fuit
improbos
homines
uiris
probis
uel
propter
inuidiam
uel
propter
dissimilitudinem
solere
latrare
è
Et
tamen
ille
probus
semper
habitus
est,
quem
peruersi
maxime
improbauerint.
Ego
certe
ab
iniquis
quibus
uis
uerbis
mallem
quàm
reipsa
uituperari.
Non
igitur
est
curam
dum
quid
nobis
homunculi
sed
quid
uici
probi,
neque
tantum
quid
uiri,
sed
quid
ueritas
ipsa
loquatur.
La.
Si
te
alicui
magno
principi
dicauero
cessabunt
forte
obloqui
ac
latrare.
Bo.
Frustra
siquidem
laboras,
sicredis
quauis
autoritate
per¬
ditos
istos
loquaces
emendare,
qui
si
Deo,
uenenoso
suo
ore
non
parcunt,
quo
nam
pacto
nobis
parcent?
Noli
quaeso
tu
ad
tam