MEDITATIVA.
179
mini
fugientes,
latebras
tenebrarum
quaeritant
exteriorum:
quae
diffidentia,
vt
plurimùm
in
desperationem
tendit,
potissimùm
etiam
indi¬
get
poenitentia,
qua
reuertatur
ad
lucem
verita¬
tis.
Rursus
veritas
nulli
potentiae
subijcitur,
vel
mundanae
fortitudini,
quapropter
nihil
ei
po¬
terit
obesse,
cùm
ipsamet
sit
omnis
fortitudo
vera
totius
mundi
potentiam
superans.
Quod
si
corpus
veritatem
possidentis
in
mille
frusta
secetur,
nil
patitur
eius
animus,
imò
potiùs
in
eo
martyrio
gaudet:
ea
demum
est
virtus
&
po¬
tentia,
quam
pauci
admodum
sunt
adepti.
Co¬
mites
habet
iusticiam
&
pietatem
inseparabili
vnionis
nexu
coniunctas.
Pietas
autem
est
gra¬
tia
diuinitus
prolapsa,
quae
docet
vnumquem¬
que
seipsum
verè
vt
est,
cognoscere.
Iustitia
ve¬
rò
retributio
&
restitutiocuiusque
cuique
quod
suum
est:
quisquis
virtutes
istas
verè
possidet,
omnium
est
ditissimus.
Operatur
etiam
pietas
pacem
&
misericordiam,
de
quibus
omnibus
postea
suo
loco
dicetur
ampliùs.
Reliquum
e¬
rit
vt
necessitatem
intueamur.
Victu
sanè
&
a¬
mictu
carere
non
possumus,
ergo
vt
suprà
dixi¬
mus,
necessarij.
Delicijs
cùm
ciborum,
tum
po¬
tuum,
vestium
quoque
luxu
&
apparatu
care¬
re
quiuis,
etiam
ille
qui
possidet,
potest:
non
sunt
igitur
necessaria,
sed
potiùs
superflua.
Qui
por¬
rò
necessitatem
obseruant
philosophicam,
sunt
paucissimi:
vulgarem
autem
quis
non
vel
idiota
M
3
quiuis