CHYMICA.
221
soror,
vel
amicus,
vel
minimae
suae
iuncturae
corporis
pati
iacturam
vellet?
Quis
ille,
qui
pro
seipso
mortem
promeritam
etiam
obire
libenter,
quantò
minùs
pro
quopiam
alio,
patienterque
sustinebit?
Vbi
tandem
quae¬
rendus
amor?
Certè
non
alibi,
quàm
vnde
processit:
Sic
DEVS
dilexit
mundum,
intel¬
lige
homines,
vt
proprium
filium
nasci
volue¬
rit
hominem,
qui
pro
nobis
hominibus
im¬
pijs
mori
posset,
morteque
sua
mortem,
qua
nos
plecti
debebamus,
iusticiae
Dei
persoluere.
Non
potuit
enim
filius
Dei
mori,
sed
homo
factus
mortuus
est
perfectus
homo
filius
ho¬
minis,
iustusque
solus
iusticiam
compleuit.
O
admirandus
amor
Dei
erga
homines!
Non
ex
mundana
sapientia
tam
felices
vndae
pro¬
manant,
quas
(dum
nos
vana
figmentorum
humanorum
studia
detinent)
praeterimus,
ô
miseri
mortales!
ad
aliam
nostros
animos
philosophiam
vocat
amor
iste
diuinus,
quo
per
assiduam
meditationem
beneficiorum
DEI
erga
nos,
anima
nostra
coniungitur
spi¬
ritus
diuini
monitis,
ad
eis
acquiescendum.
Non
absimilis
autem
est
amor
naturalis
in¬
ter
insensatorum
partes
primas
&
inimici¬
tia,
quales
in
hominis
praecipuis
tribus
antea
dictis.
Verùm
in
illis,
non
magis
quàm
in
istis,
vnio
vera
fieri
non
potest,
nisi
priùs
ablata
cor¬
ruptione.
Quapropter
pacem
inter
inimicos
est