THADDEI
AB
HAYCK.
57
artis
sive
defectus
sive
ignorantiae
tantis
per
fe¬
rebam
eam
in
te,
dum
amicitiam
mecum
co¬
leres:
verùm
cùm
ab
amicitia
temerè
discede¬
res,
meae
famae
&
existimationi
detraheres
contemptumque
apud
alios
reddere
velles,
haec
mihi
nullo
modo
esse
ferenda
statui.
Addo
ad¬
huc
aliam
causam
tuae
istius
absorptae
locutio¬
nis;
nimirum
te
fortè
Bitagorae
initiatum:
cu¬
jus
discipulis
quinquennio
silentium
fuisse
im¬
positum
scriptores
testantur.
Sed
cùm
dein¬
ceps
cognovissem
terno
jam
propemodum
quinquennio
elapso,
te
eundem
tenorem
loquen¬
di
semper
servâsse,
sarvareque:
nec
quicquam
hucusque,
vel
hoc
tempore,
protractus
à
me
in
arenam
Medicam,
ex
thesauris
tuae
reconditae
doctrinae,
in
defensionem
tui
deprompsisse:
quòd
si
unquam
aliâs,
nunc
certè
in
ista
mea
in
te
querela
facere
decuit,
in
qua
accusabaris
de
nece
Barunculae
abs
te
per
Pharmacum
illata.
Sed
verissimum
esse
dictum
illud
in
te
quoque
confirmari
deprehendi:
Nihil
dat,
quod
non
habet.
Et
ubi
nihil
est,
ibi
quoque
nihil
deesse.
Quamobrem
si
adhuc
longè
diutiùs,
quàm
Pythagorae
discipuli
filuisses,
domique
te
conti¬
nuisses,
pro
sapiente
&
erudito
habitus
fuisses.
Jam
verò
tuo
isthoc
scripto
insulso,
inepto,
in¬
docto
&
barbaro,
totum
planè
te,
veluti
sorex
quidam,
prodidisti.
Quod
certè
responsione
indignum
à
doctis
judicatum
est:
eò
quod
tùum¬