58
ANTIFANCHELIUS
met:
plus
satis
te
condemnaret:
me
verò
justi¬
ficaret.
Verùm
cùm
gravi
&
intolerabili
con¬
vitio
me
asperseris:
sexies
tua
petulanti
&
ma¬
ledica
lingua
mendacium
mihi
impegeris:
quod
convicium
prudentes
ac
boni
viri
aegrè
admodum
ferre
solent:
id
mihi
quoque
abs
te
haudquaquam
ferendun
esse,
sed
diluendum,
atque
depellendum
judicavi.
Quare
si
ad
tuam
impudentiam,
ne¬
quitiam,
furorem,
animi
mei
aliqua
ex
parte
abjecisse
moderationem,
tuoque
merito
in
te
es¬
se
asperior,
quàm
vel
usus
meus,
vel
natura
po¬
stulat,
videbor;
apud
bonos
me
fore
excusa¬
tum
confido.
Monet
quidem
nos
sapiens
ille
Rex,
non
respondendum
stulto,
secundùm
stultitiam
suam.
At
vicissim
idem
ille
jussit,
re¬
spondendum
esse
eidem,
ne
sibi
sapiens
esse
videatur.
Hoc
est
retundendam
esse
nostro
responso
stulti
arrogantis
vanam
sapientiae
de
se
opinionem:
non
autem
ita
respondendum,
ut
in
eodem
coeno
cùum
ipso
stulto
voluteris.
Hoc
igitur
meum
responsum
ejusmodi
erit,
ut
&
stultitiam
tuam
retundat,
&
labem
macu¬
lamque
meo
honori
abs
te
aspersam,
abstergat;
denique
ipsam
veritatem
ab
injuria
vindicet.
Sed
jam
accedamus
ad
singula
quaedam
quasi
capita
tui
istius
scripti
discutienda.
Dicis
initiò
me
evomuisse
in
te
convitia.
Te
verò
nolle
convi¬
cia
conviciis
pensare:
sed
tantum
te
purgare,
&
me
multorum
mendaciorum
reum
facere
vel¬
le.