THADDAEI
AB
HAYCK.
77
meam
linguam
cohibeas?
Te
magistro
&
cen¬
sore
tam
inepto,
indocto
&
stolido,
non
egeo.
Esto
verò,
ut
hoc
tibi
dem,
me
de
ista
labe
ta¬
cere
debuisse.
Uter
nostrum
peccavit
gravius?
Num
ego
quòd
dixerim,
ex
consuetudine
Me¬
dica,
videri
aliquid
labis
&
inquinamenti
in
se¬
mine
relictum
esse,
an
tu,
qui
propaginem
istius
seminis
crudeliter
peremeris?
Uter
ob¬
jurgatione
aut
plagis
dignus.
Tibi
impune
abiit
nefarium
factum,
quòd
habita
fuerit
ratio,
non
tui
carnifex,
sed
alterius
te
longè
dignioris:
alio¬
qui
quis
pater
tàm
astorgos
esset,
qui
necem
filiolae
ulcisci
negligeret?
Sed
de
his
satis.
Quae
ego
de
meis
floribus
Antimonii
fixis,
dixi,
tu
iis
periisse
Barunculam
impudentissimè
men¬
tiris.
Age,
dic
Sycophanta:
quando
unquam
illa,
toto
meae
curationis
tempore
meis
medi¬
camentis,
gravatam
se
fuise,
quaesta
est?
Sic
au¬
tem
tu
contra
meos
flores
fixos
colligis,
si,
in¬
quis,
fuerunt
fixi,
in
corpusculo
resolvi
non
potuerunt,
sed
intra
corpus
delituerunt.
His
assuis
mea
verba
aliunde
accepta,
&
in
alio
sen¬
su
prolata:
&
sceleratè
meam
sententiam
per¬
vertis:
quasi
ego
ob
exhibitos
meos
flores
ti¬
muissem
Barunculam
extinctam
iri.
Atqui
tu
stolidè
&
rudis
Paracelsista
ignoras
quid
in
mineralibus
&
metallicis
apud
chymicos
fixum
vocetur:
quid
item
cum
ita
praeparantur,
ut
tanquam
medicamenta
intra
corpus
sumantur.