Quare
me¬
talla
quae¬
dam
ma¬
gis
vel
mi
nus
ignem
tolerant.
De
Inue¬
stigat.
per¬
fect.
cap.
Sum.
per¬
fect.
Cap.
de
natura
Veneris
4
De
Oleag.
minerali
eradicari
non
potest,
nisi
cum
totius
sub¬
stantiae
deperditione.
Vnde
patet
quare
me¬
tallorum
quaedam
plus
vel
minus
in
igne
per¬
durent:
quae
enim
magis
abundant
interna
illa
vnctuositate,
minus
consumuntur,
vt
pa¬
tet
in
argento,
&
maxime
in
auro,
quae
verò
externa,
magis,
vt
plumbum
&
ferrum:
ad¬
urens
enim
sulphur
illorum
substantiae
in¬
clusum
per
inflammationem
illa
diminuit,
&
exterminat
in
fumum.
Hinc
Rosarius.
Nullo
modo
inuenire
potuimus,
nec
Philosophi
vllo
modo
inuenire
potuerunt
aliquam
rem
perscue¬
rantem
in
igne,
nisi
solam
illam
vuctuosam
humidi¬
tatem
perfectam,
non
cremabilem
Vtramque
etiam
in¬
sinuat
Geber
his
verbis.
Habent
corpora
imper¬
fecta
humid
itates
superfluas
&
sulphureitatem
ad¬
ustibilem
nigredinem
in
ipsis
generantem,
ipsaque
cor¬
rumpentem:
habent
etiam
terrestreitatem
immun¬
dam
foeculentam
&
combustibilem,
nimis
grossam,
ingressionem
impedientem
&
fusionem.
Et
quia
haec
superflua
accidentaliter
in
his
superuenerunt
corpo¬
ribus,
&
non
radicaliter,
&
spoliatio
accidentium
possibilis
est,
oportet
nos
cum
igne
artificialihis
prae¬
dictis
mundatis
superflua
demere
accidentalia,
sola
substantia
argenti
viui
&
sulphuris
radicalis
perma¬
nente.
Et
alibi.
Ex
praecedentibus
sermonibus
relin¬
quitur
duplicem
esse
in
corporibus
sulphureitatem:
unam
quidem
in
profundo
argenti
viui
in
principio
sua
mistionis,
alteram
verò
superuenientem.
Qui¬
bus
in
locis
quamuis
vnctuositatis
mentio¬
nem