242
PHILOSOPHIA.
plaerunque
falsum.
Depingere
voluerunt
olim
virtutes
philosophi
Deum
ignorantes,
at
falsò,
quia
filium
eius
in
quo
Dei
virtutes
omnes
pa¬
tefactae
sunt,
non
intellexerunt.
Solent
etiam
eorum
discipuli
in
Theologicas
&
Ethicas
par¬
tiri,
non
considerantes
istas
posteriores
virtu¬
tes
nullo
modo
esse
aut
dici
debere,
nisi
quate¬
nus
ex
Deo
sint.
Romanorum
autem
contra
ho¬
stes
fortitudo
pertinacia
fuit;
magnanimitas,
superbia,
prudentia
fraus
&
dolus,
abstinentia
honorum
ambitio,
sic
de
caeteris,
vitia
potiùs
quàm
virtutes
extiterunt,
quia
non
ad
gloriam
Dei,
sed
hominum
&
sibi
propriam
patrata
sunt.
Christiani
quidem
philosophi
cuiuscunque
pro¬
fessionis,
veritatem
solam
habent
pro
virtute,
quam
in
fidem,
spem,
&
charitatem
diuidunt.
Ex
his
tribus
&
in
istis
solùm
tota
veritas
con¬
sistit,
atque
virtus
omnis,
extra
quas
nil
nisi
fal¬
sum.
Fides
autem,
eorum
est
certitudo
quae
au¬
diuntur,
&
non
videntur.
Hac
ratione
dictum
est
à
Paulo
fidem
esse
ex
auditu,
quia
quod
vi¬
detur
non
est
fides,
sed
potiùs
certa
quaedam
scien¬
tia
tanquam
ad
oculum
demonstrata.
In
sacra
scriptura
habemus
eius
rei
testimonium
ex
Eu¬
angelio:
Credidisti
(inquit
Christus)
quia
vidi¬
sti:
beati
qui
non
viderunt
&
crediderunt.
Spes
est
fidei
stimulus
ad
futurae
veritatis
certitudi¬
nem,
&
firma
constantia.
Nisi
quis
enim
certò
sciat
acquisiturum
se
quod
prosequitur,
friget
admo¬