PRIMVS.
17
dam
placuit
aurum
nuncupari
cepisse
preferret
omni¬
bus,
cur
autem
id
credidisset
in
causa
fuisse
nomencla¬
turae,
cum
rescire
facile
potuisset
non
displicuisse
bonis
auctoribus,
à
Sabinorum
lingua,
qui
dicebant,
au¬
sum,
vna
permutata
littera
translatum
uocabulum
fuis¬
se,
vt
cumque
fuerit,
oculos
Plinij
plus
auro
delecta¬
bat
argentum,
qua
in
re
si
quod
scripsit,
sentiebat,
im¬
probari
non
potest,
sed
censuram
planè
perpessus
est.
cum
prodidit
aurum
pondere
superari
à
plumbo:
recla¬
mant
enim
posteritatis
experimenta:
dum
vero
mini¬
mum
auri
deperire
vsu
censuit,
meminisse
poterat
di¬
gitorum
attritu,
&
aureum
consumi
numum,
&
an¬
nulum,
&
quòd
minimum
est,
non
esse
nihil:
fuere
&
qui
aurum
ab
igne
nullum
pati
detrimentum
rati
sint,
Aristotelis
in
tertio
metheororum
auctoritate
ni¬
xi,
quę
quidem
auctoritas,
aut
non
solida
est,
aut
non
rite
percepta.
conuincitur
enim
experimentis,
habet
suum
minui
auri
pondus
igne
vehementi
maximeque
diuturno,
proditum
quoque
litteris,
&
aetate
nostra
comprobatum
est,
aurum
vanescere
in
igne
positùm
quod¬
dam
permixto
puluere,
quo
non
vrbani
modo,
sed
rusti¬
ci,
atque
eorum
mulierculae
possunt
abundare,
comper¬
tum
item
parua
re
in
hominum
usu
praecipue
versata
de¬
trahi
fuluum
colorem
auro,
nec
vnquam
reddi
posse,
vbi
semel
detractum
est,
manente
colore
aureo
apud
cum
puluerem,
cuius
iniectu
rutillus
ab
illo
fulgor
abscessit;
B