CONCLVSIO.
146
tia,
quae
philosophica
continentia?
Sed
quid
obstabit
quò
minùs:
talia
perpetrent
in
homines,
qui
nec
Deo
nec
disciplinę
Ecclesiasti¬
cae
morem
gerunt,
quantò
minùs
Philosophicae?
Videant
isti
quid
Paracelsus
doceat
in
expositionibus
Euangeliorum,
Psalterij,
alio¬
rumque
sacrorum
librorum,
si
tamen
intelligant,
si
mereatur
ab¬
impudico
ac
temerario
ore
vocari
haereticus.
At
vereor
ne
seipsos
condemnent.
Si
conuitijs
conuitia
refellere
decorum
esset
apud
doctos
viros,
putant
ne
calamos
reperiri
posse
suis
multò
petulan¬
tiores,
vt
pro
vnico
mille
retribuerent
maiore
cum
temeritate.
Ve¬
rùm
quid
aliud
hoc
est,
quàm
seipsum
ridendum
praebere
etiam
idio¬
tis,
eisque
ansam
dare
iudicandi
non
alia
ratione,
nisi
quia
defice¬
rent
argumenta
veritatis,
ad
calumnias
diuertere
sophistas
omnes?
Agant
verbis
Philosophia
dignis
&
sapientia,
non
argutis.
Si
men¬
tem
Paracelsi
non
intelligant,
en
pro
viribus
ingenij
declara¬
ui
in
mysterio
magno
increato,
libro
quem
de
luce
naturae
inscri¬
psi,
pariter
hoc
loco
quae
sit
homunculi
sui
generatio.
Audiamus;
quidnam
ad
eam
opinionem
adferant
vel
opponant,
cùm
philo¬
sophica
modestia,
si
quam
habere
putant,
vel
didicerunt.
Nec
dees¬
set
voluntas,
modò
non
otium,
cuncta
quae
magnis
voluminibus.
implicarunt
figmenta,
in
Paracelsum
perperam
excogitata,
simplici
admodum
ac
facili
sermone
haudquaquam
sophistico
refellere,
sed
quis
tempus
inutiliter,
ac
in
vanis
potissimùm
argutijs
refutan¬
dis
sibi
deperijsse
cupit?
Satis
conuicti
sunt
hoc
vnico
mysterio
ma¬
gno
Athenienses,
&
homunculo
gigantes
adhuc,
donec
impetum
faciant
in
hoc
mysterium
adeo
magnum,
ac
majus
quàm
ferre
va¬
leanteorum
ingenia.
Siccine
decet
non
intellecta
carpere,
vt
mo¬
mento
labatur
omnis
arguta
sapientia
tanto
tempore
comparata?
Tacendum
potiùs
quàm
praecipiti
lingua
debacchandum,
&
me¬
ritò
tandem
audiendum
quod
inferre
conatum
est
alteri.
Non
li¬
benter
in
alium
spontè
feror,
qui
priùs
nominatim
non
aggreditur,
maioremque
mihi
in
retundendis
iniurijs
modestiam
optarem.
Oo
2
Sed