DEDICATORIA.
9
ria
intercidissent,
quae,
quo
minus
ea
commenta¬
tio
communi
luce
frueretur,
prohibuerunt.
Nunc
demum
omnibus
impedimentis
sublatis,
solutisque
vinculis,
sub
C.
T.
auspicio
prodit
in
aspectum
publicum.
Quare
quem
manuscriptum
libellum
olim
Celsit.
T.
obtuli,
donaui,
dicauique
eundem
nunc
typis
excusum
euulgatumque
offero,
dono
&
dedico.
Neque
aliud
quicquam
abs
T.
C.
peto,
quàm
vt
moram
istam
euulgationis
boni
consulere
velit,
cogitareque,
istius
morae
causam
etiam
proprium
genium
libelli
fieri
potuisse.
Cùm
enim
in
Aula
olim
natus
sit,
vnacum
or¬
tu
suo
idiopathiam
illam
aulicam
secum
attu¬
lisse,
credibile
est:
tarde,
videlicet,
admodum
&
difficulter
responsa
dandi;
tardius
verò
&
spissius
promissa,
&
jam
definita
exequendi.
Neque
dubium
est,
quin
T.
C.
hunc
libellum,
bo¬
nam
partem
alimoniae
in
quam
plurimis
Re¬
gnis
&
Prouincijs
tutantem;
vnde
quaestus
vberrimi,
aut
saltem
non
contemnendi
pro¬
deunt;
vnà
mecum
clementer
tuendum
sit
susceptura:
imò,
vt
id
faciat,
eam
etiam
atque
etiam
cum
omni
summissione
officiosè
rogo.
Bene
&
feliciter
valeat
T.
C.
Pragae
ex
ae¬
dibus
nostris.
I
Febr.
anno
repara¬
tae
salutis.
1585.