DE
CERVISIA
OPVSC.
11
tefacti
vsus
vini,
inueniemus
potum
hunc
non
omnibus
passim
fuisse
liberum.
Nam
Deus
Nohae
iam
seni,
&
annis
grauato,
hoc
nouum
genus
po¬
tionis
&
inusitatum
ostenderat:
vt
naturam
suam
labefactatam
&
quasi
laxatam,
tum
curis
mole¬
stiisque
grauissimis,
quas
pertulit
in
arca,
audiens
clamores,
eiulatus,
&
interitum
miserrimum
vni¬
uersae
terrae,
tum
mole
&
diuturnitate
laborum,
quam
sustinuisse
illum
oportuit
in
arca,
in
alen¬
dis
&
curandis
tot
animantibus
toto
illo
diluuij
tempore,
irrigatione
suaui,
bene
nutriente,
&
vires
languidas
reficiente
restauranteque
potu,
quodammodo
reficeret,
recrearet,
confirma¬
retque.
Senes
enim
duabus
potissimum
rebus,
teste
Solone,
delectari
consueuerunt:
Bono
vi¬
no,
&
suaui
colloquio
doctorum.
Hinc
illae
le¬
ges
manasse
videntur,
vt
adolescentes
ad
duode¬
uigesimum
annum,
feminae
autem
per
totam
vitam
vino
abstinerent;
quarum
illa
Athenis,
vt
est
apud
Platonem
2
de
legibus:
haec
verò
apud
veteres
Romanos
religiosissime
obseruabatur.
Inuento
ergo
vsu
vini,
aqua,
communis
(vt
ante
dixi)
omnium
animantium
potus,
paulatim
sper¬
ni
coepit
&
negligi,
tanquam
pro
beluis,
non
pro
hominibus
creata
esset:
Vinum
vero,
veluti
ve¬
rissimum
Nectar,
ab
omnibus
expetebatur.
Habebat
tamen
&
illa
suum
locum.
Scribit
enim
Iulius
Frontinus,
Romanos
fuisse
contentos
per
annos
440
vsu
aquarum:
quas
aut
ex
fluuio
Ty¬
beri,
aut
ex
puteis,
aut
ex
fontibus
hauriebant.
Imo
&
hodie
quoque
popellus,
infimaque
plebs,