CONCLVSIO.
147
tandem
medio
inquies?
Si
putas
id
per
multitudinem
in
dualita¬
te
fieri
posse,
falleris,
quia
per
inimicum
pacem
quaeris,
quę
solùm
consistit
in
vnione
multitudinis.
Hanc
verò
non
priùs
intelliges,
quàm
mysterium
magnum
increatum
probè
cognitum
habeas,
quod
adhuc
tam
enormiter
in
Paracelso
pérsecutus
es.
Verùm
quid
inde
rediturum
ad
te
speras
emolumenti,
praeterquam
con¬
tra
stimulum
veritatis
calcitrasse
quandoque
percipias?
Non
vide¬
mus
quid
te
remoretur
aliud
ab
amplexu
verae
medicinae
praeter
vanam
ambitionem.
Vereris
enim
ea
semel
retractare,
quae
per
to¬
tam
vitam
professus
es,
etsi
maximè
scias
inutilia,
ac
in
perditio¬
nem
exitum
facere.
Honestus
pudor
ab
errore
desistere,
diaboli¬
cus
honor,
qui
cum
errore
conseruatur.
Multi
vestrum
mutarunt
sententiam,
attestante
veritatem
conscientia,
nec
priusquam
ta¬
men
experientia
didicerint.
Verùm
adhuc
veritatem
detinent,
vel
quòd
cum
caeteris
vereantur
fateri
palam,
quod
olim
publicè
de¬
testati
sunt,
vel
quia
suos
collegas
offensos
nolunt:
in
summa
deti¬
net
omnes,
quòd
ex
doctoribus
fieri
discipuli
nolint,
cùm
tamen
optimesciant,
quantumcunque
sapientibus
in
foueam
vsque
di¬
scendum
esse,
quia
sapientiae
nullus
est
finis.
Fatentur
Paracelsum
fuisse
excellentissimum
repurgatorem
medicamentorum,
non
in¬
uentorem,
at
medicum
esse
non
patiuntur
neque
physicum
eum
qui
medicinam
&
physicam
pudefecit.
Quid
mirum?
non
est
ami¬
cus
noster,
qui
nostra
palam
facit,
quae
contecta
volumus.
Nunquam
inuentorem
se
protulit
fuisse
eius
artis
quam
professus
fuit,
quin
potiùs
honorem
hunc
detulit
Arabibus
&
Aegyptijs.
Audio
quid
vellent,
Paracelsum
nempe
sibi
fore
famulum
in
repurgandis
me¬
dicamentis,
at
benè
soli
tantisper
domum
à
visitationibus
redibunt,
donec
id
fiat.
Sed
ipsimet
inseruiant
potiùs
illi,
quo
metallicas
vir¬
tutes
elicere
discant,
suis
Graecis
ignotum
doctoribus,
alioqui
hac
de
re
etiam
disseruissent,
vti
de
vegetabilibus,
quorum
vires
vnà
cum
corruptis
corporibus,
non
aliter
quàm
alimenta
deuorare
docent
Oo
3
in
sua