DE
CERVISIA
OPVSC.
25
fortissimeque
agitatur,
permisceturque:
vt
fer¬
uido
suo
calore
omnem
polentae
substantiam
&
vim
exactè
in
se
recipiat,
exhauriat,
exorbeatque:
ac
veluti
in
chylum
quendam,
seu
sorbitionem,
seu
cremorem
viscidum,
lentum
&
glutinosum
vertat.
Quod
vt
facilius
fieri
possit,
in
hunc
vsum
polenta
in
crassiorem
farinam
confracta
est.
Huius
cremoris
pars
aliqua,
extracto
epistomio
è
fundo
Cupae,
obiecto
foramini
colatorio
ex
stramine
contexto,
(ne
quid
vnà
cum
cremore
etiam
polentae
efflueret)
in
subiectum
alueum
demittitur:
indeque
illius
circiter
ad
duas
vrnas
iniicitur
in
Caldarium:
adiunctaque
iusta
por¬
tione
polentae,
ex
cado
desumptae,
validissimo
igne
percoquitur.
Percoctum,
rursus
ex
Calda¬
rio
transfunditur
in
priorem
cadum:
permisce¬
turque
cremori,
cum
polenta
illic
relicto.
Hinc
statim
iterum
eodem
cremore
repletur
ahenum,
coquiturque
eadem
ignis
vi,
vt
prius:
ac
eiicitur
in
cadum:
&
tertiò
refunditur
elixaturque,
vt
dictum
est.
Postremò
puro
cremore,
qui
dulcis
est,
ahenum
&
alueus
seu
canalis
eluitur.
Haec
est
cremoris
iusta
&
omnibus
numeris
absoluta
praeparatio:
quae
consistit
maceratione,
&
terna
elixatione.
Iam
non
est
difficile,
etiam
causas
huius
praeparationis
considerare,
praesertim,
si,
quę
initio
de
maceratione
integri
tritici
in
aqua
frigida,
dicta
sunt,
reuocentur
in
animum,
con¬
feranturque
cum
hac
confractae
polentae
in
a¬
qua
feruida
maceratione:
quibus
haec
solum¬
modo
addenda,
dissoluendaque
esse
videntur: