28
THADD.
HAGECII
subiectum
alueum,
indeque
rursus
immittitur
in
ahenum:
in
quod
iniiciuntur
duo
chori
flo¬
rum
lupi
salictarij,
ac
lento
igne
friguntur
ad
con¬
sumptionem
ferè
infusi
cremoris.
Hic
verò
ite¬
rum
vigilantem
decet
esse
Zythepsam,
vt
lupu¬
lum
ritè
frigat,
&
non
adurat;
vnde
deinceps
vel
amaresceret
Cereuisia,
vel
fumum
empyreu¬
maque
redoleret.
Deinde
in
illum
lupulum
fri¬
garum,
in
ahenoque
relictum,
per
adhibitum
ca¬
nalem
tantum
cremoris
imponitur,
quantum
abenum
capere
potest:
permittiturque,
vt
ali¬
quandiu
efferuescat,
donec
omnis
lupuli
vis
&
facultas
in
ipsum
cremorem
fuerit
translata.
Quod
reliquum
est
Cremoris
in
cado,
seu
cupa,
id
omne
per
saepe
nominatum
epistomium
ca¬
di
demittitur
in
subiectum
alueum,
ex
eoque
tur¬
sus
transfunditur
in
alios
cados.
Quod
dum
fit,
interea
Zythepsa
insilit
in
dictum
cadum
cremo¬
re
iam
vacuum,
ac
quisquilias
polentaceas
in
eo
relictas
spatha
lignea
subruit
&
inuertit:
inde
mox
cremorem
lupulaceum
ex
aheno
seu
cal¬
dario
scaphis
auferri,
&
per
calathos
seu
corbes
colatorios
in
reliquos
cados
seu
tinas,
in
quas
cremor
polentaceus
distributus
fuit,
transfun¬
di
&
percolari
mandat.
Cauendum
autem
hîc
est
diligentissimè,
quando
cremor
ille
in
plures
ti¬
nas
seu
dolia
diffunditur,
ne
in
eisdem
perfrige¬
scat
emoriaturque:
quod
potissimum
hyberno
tempore
accidere
consueuit.
Quare
tempesti¬
uè
omnis
ille
cremor
in
vnum
cadum
colligi
con¬
fueuit:
aut,
siquidem
aestiuum
tempus
est,
in
va¬
rios