DE
AVRO
POCVLEN.
67
que
probavimus,
metalla
&
eorum
partes
alimenta
non
esse,
verum
etiam
sacrę
lite¬
rae
idem
nobis
tacite
quidem,
sed
apertè
sa¬
tis
declarant.
Quid
enim
aliud
voluerunt
verba
Dei
apud
Mosen
Gene.
1.
&
9.
cap.
quando
oleribus
seu
herbis
hominem,
se¬
minibus
item,
fructibus
plantarum,
&
anima¬
libus
vesci
iussit,
nulla
rerum
aliarum
men¬
tione
facta?
Patet
igitur,
etiam
Deo
adsti¬
pulante,
mentalla,
lapides,
terras,
&
ex
his
eruta
metallica,
adeoque
vitae
expertia
o¬
mnia,
nequaquam
alimenta
nobis
esse:
id
est,
in
sanguinem,
atque
corporis
nostri
substan¬
tia
nullo
modo
converti
posse
Consentiem
tem
habemus
Aristi.
probl.
42
ubi
meta¬
la
nec
concoqui,
nec
dissolvi
à
calore
no¬
stro
scribit
his
verbis
[GR]
κάλκῖς
δ
κ
ἄργυρες
κ
τὰ
τίαῦτα,
ἀπιπτά
μεν
ἐστιν
ὑπὸ
τῆς
τζώων
θερμότιτος,
ἄλλ
σκ
εὑδιάχυτα
τῆς
κοιλίαις
[/GR].
FVR.
Non
gravate
feres,
si
eadem
crebrius
repeto.
Nam
rectius
ego
intelligo,
dum
tu
planius
&
plenius
exponis.
Paracelsici
non
inviti
concedent
omnia,
dum
de
rudibus
metallis,
ut
ex
terra
effodiuntur,
accipiun¬
tur.
At
cum
industria
&
arte
Chemicorum
elaborata
sunt,
esculenta
facta
opinantur.
ER.
Respondebo
interum,
quando
ita
vis,
c
2
Aristot.
me¬
talla
nos
a¬
lere
negat.