44
IODOCI
GREVERI
PRESBYT.
factus
sum
tanto
stupore,
vt
quo
modo
me
Se¬
nior
quiddam
in
hortum
introduxerit
iam
tum
vix
succurrerit.
Idem
autem
ille
senior
in
manu
sua
septem
claues
habebat,
quibus
ego
arbitror
seras
portarum
horti
ipsum
interea
aperuisse
dum
ego
attonitus
in
aggere
starem.
Deduxit
autem
hic
senex
me
venerandus
ad
arborem
aurei
mali
apud
quàm
draco
quidam
mortuus
non
multo
ante
tem¬
pore
occisus
iacebat,
eiusque
sanguine
mala
aurea
infecta
erant.
Mihi
vero
animus
ardebat
cupidi¬
tate
decerpendi
mala
aurea.
quod
cognoscens
se¬
nior,
&
me
placide
inspectans
ait:
Depone,
fili;
mundanarum
concupiscentiatum
illecebras.
Fru¬
ctus
enim
isti
non
nisi
Diuinis
mentibus
dantur.
Ad
cuius
verba
contremui
totus,
non
enim
antea
vocem
eius
audiueram
similem,
ad
quam
qui¬
dem
ego
quasi
immutatus
sum,
&
multa
intelli¬
gentia
ornatior
factus
visus
sum
mihi.
Ille
verò
in
alteram
mihi
visus
est
transire
formam;
atque
eam
quidem
augustam
multùm
&
quasi
terribi¬
lem,
iamque
non
hortulanum,
sed
ipsum
horti
dominum
agnoscebam
esse.
Subiit
vero
me
ti¬
mor
non
exiguus,
ne
temeritatis
meae
poenas
da¬
rem,
qui
tanti
domini
hortum
furtim
ingredi
co¬
gitassem
vnquam.
Ac
dum
anceps
varja
animo
voluerem,
&
hinc
quidem
metus,
illinc
deside¬
rium
&
spes
me
tenerent,
ipse
extensa
manu
ali¬
quot
decerpsit
poma
aurea,
inspectansque
poma
ac
me
vicissim,
Hortum,
inquit,
hunc
felicitatis
&
sapientiae,
quem
nos
hominum
gratia
planta¬
uimus,
ac
vt
bestias
arceremus
adamantino
cinxi¬
inus
muro,
fraude
doloque
hominum
peti
vide¬
mus,