362
ADMONITIO
Paracelsum
&
suos
impia
pariter
vt
infideles
etiam
scripsisse,
quo
strategemate
hanc
doctri¬
nam
euertere
mihi
licebit
maximo
cum
hono¬
re.
Bene
loqueris,
vt
putas,
si
falsis
declarationi¬
bus
ostensum
quid
fuerit,
falsam
inde
sequide¬
bere
persuasionem,
vt
à
falsis
propositionibus
maioribus
&
minoribus,
conclusionem
falsis¬
simam
tuae
scholae
docent
in
sophisticis
inferre
minùs
cautis
hominibus,
vt
hęc
etiam
tua
sunt
argumenta
quae
sequuntur:
Sacrae
literae
nos
docent
(ais)
Deum
de
principio
coelum
&
terram,
&
deinde
lucem
creauisse,
mox
lucem
à
tenebris,
aquas
ab
aquis
interposito
firmamento
discreuisse.
Post
elementà
con¬
fusa
adhuc
distinxisse,
ac
singulis
quae,
quot,
qualia
ex
se
producere
deberent,
imperauisse:
tandem
creatis
side¬
ribus
hominem
formasse.
Quae
cùm
sic
habeant,
non
po¬
terit
inter
Christianos
nomen
suum
rectè
profiteri,
quis¬
quis
à
Deò
vniuersa
creata
esse
non
persuasissimum
ha¬
beat:
eundem
etiam
confiteri
hoc
oportet,
Deum
omni¬
potente
suoverbo,
quo
creauit
omnia,
non
distribuisse
tantùm
elementa
concinnè,
verumetiam
ex
eisdem
creasse
quae
ex
eis
nata
cernimus.
Horum
quae
nar¬
ras
ibidem
Paracelsus
nihil
prorsum
negat,
nisi
particulam,
de
principio,
vt
infra.
Imò
tuipse
deprehenderis
pedibus
manibusque
in
eius
de¬
scendere
sententiam,
cùm
dicas,
verùm
etiam
ex
eisdem
creasse
quae
ex
eis
nata
cernimus.
Quid
aliud
loquitur
Paracelsus,
inquiens:
Ex
mysterio
ma¬
gno
cuncta
creata
nata
sunt
à
sensibilibus
&
insensibi¬
libus,