DE
DESTILLAT.
SECTIO
I.
57
quemadmodum
uis
in
locis
Philosophi
asse¬
runt
reperiri,
ij
dubio
procul
falluntur:
nam
cùm
non
una
sit
ratio
separandorum
elemen¬
torum,
si
eorum
naturam
conspiciamus,
uide¬
bimus
ea
non
esse
elementa,
nedum
ut
pura,
simpliciaque
sint:
Satis
enim
constat,
ignem
esse
leuissimum:
tamen
in
quibusdam,
quod
leuius
est,
primoque
loco
educitur,
aquam
sapit:
Quen¬
admodum
enim
in
educenda
è
uino
aqua
ar¬
dente,
primum
quod
exit,
leuius
est,
&
cali¬
dius,
sic
ut
in
eo
seruari
optimè
ratio
ignis
ui¬
deatur,
ita
in
aceto,
chalchantho,
sulphure
com¬
tra
accidit:
Quod
primò
educitur,
aqua
est,
po¬
stremò
exit
pars
acrior,
&
calidior,
nec
nisi
ui
ignis
maxima
exprimitur.
Quòd
si
dicas
esse
leuissimum,
at
postremum
exire,
ob
magnam
connexionem
earum
partium
in
mixto,
id
ne¬
quaquam
uerum
uidetur;
quia
cùm
mixtum
aequaliter
sit,
eadem
difficultas
esse,
in
aqueis
partibus
separandis
deberet.
Imò
in
ijs,
quae
ad
ignem
ipsi
referunt,
&
re
ipsa
quasi
urunt,
ut
in
oleo
chalcanthi,
sulphuris,
&
huiusmodi,
adstrictionem
acerbitatemque
quandam
gustu
percipimus,
quę
terreum
quiddam
inesse
no¬
bis
apertè
significant,
&
in
aqua
posita,
aliqua
eorum
descendunt.
Itaque
ratione
primarum
qualitatum,
quas
praeseferunt
similes
elemen¬
tarijs,
elementa
dicuntur,
cùm
tamen
com¬
posita
&
ipsa
sint,
ex
quatuor
elementis,
pu¬
rissima
tamen,
&
simplicissima,
quantum
fie¬
ri
in
D
5