DE
QVINTA,
CHYM.
ESSENTIA.
137.
propria
forma,
sunt
enim
alij
modi
ut
dixi¬
mus,
nam
ex
putrefactione
etiam,
quae
arte
paratur
longo
temporis
spatio
ex
aliquibus
rebus
elici
potest
Quinta
Essentia,
ad
haec
Aristoteles
ignarus
artis
chymicae
quantum
ars
distillatoria
possit
efficere,
non
tradit,
li¬
cet
etiam
Aristoteli
ascribantur
quàm
plu¬
rimi
libri
in
hac
arte
editi,
falsò
tamen
ut
ar¬
bitror.
Ad
aliam
Aristotelis
authoritatem,
cum
asserat
ipse
ob
perfectam
miscellam
hu¬
midi
cum
sicco,
aurum
non
igniri:
Ad
hoc
dicimus,
Arist.
rectè
esse
intelligendum:
au¬
rum
enim
bifariam
potest
intelligi,
uel
ra¬
tione
partium,
uel
ratione
totius:
si
ratione
totius,
est
quid
heterogeneum,
si
ratione
par¬
tium,
est
quid
homogeneum,
ratione
enim
totius
potest
fieri
separatio,
constat
enim
par¬
tibus
tenuioribus,
&
crassioribus,
&
si
hoc
pacto
ignis
separat,
ratione
uerò
partium
i¬
psas
potius
congregaret,
&
uniret.
Praeter¬
ea
adest
illa
auctoritas
Aristotelis,
quòd
o¬
mnia
uincuntur
ab
igne:
est
enim
maximè
agens,
ergo
&
aurum
uinci
poterit.
Ad
au¬
ctoritatem
Faloppij
adductam,
ubi
his
uer¬
bis
asserit
separationem,
&
dissolutionem
non
posse
fieri
in
metallis,
praecipuè
in
au¬
ro,
inquit
enim,
quod
aqua,
&
terra
in
metal¬
lis
sunt
ita
mixta,
ut
uix
aut
nullo
modo
dissolui
I
5