DE
METALLIS.
163
genus
aquae,
secundam
quia
uidetur
assere¬
re
ut
humores,
ita
metalla
ex
perpessione
fluentis
aquę
gigni,
&
esse
aquam
certo
mo¬
do
affectam.
Nam,
inquit,
Ideo
Metalla
par¬
tim
sunt
aqua,
partim
non,
potestate
enim
materia
eorum
aquea
est,
nondum
autem
aqua,
hec
ex
aqua,
quae
aliquo
modo
affecta,
sit
constant,
ueluti
uapores,
&c.
Sic
itaque
Aristoteles
explicans
sententiam
suam,
la¬
tenter
duo
obijcit
Platoni,
quae
minimè
ab
eius
expositoribus
animaduertuntur,
ex
quo
constat
quàm
sit
utile,
rectè
explicaturis
A¬
ristotelem,
accuratè
perlegisse
Platonem,
Facilè
tamen
est
Platonem
à
calumnia
uin¬
dicare,
Plato
enim
latius
quàm
Aristoteles
aquae
nomen
usurpauit,
ideo
tria
posuit
a¬
quae
genera,
&
omne
quod
elemento
aquae
esset
affine,
uel
ex
aqua
exuperante
consta¬
ret,
aquae
nomine
nuncupauit,
Nec
propte¬
rea
inficiatur
metalla
ex
humida
exhalatio¬
ne
gigni,
esse
corpora
mixta,
&
per
propriam
suae
substantiae
formam
siue
ideam
ab
ele¬
mento
aquę
distingui,
quod
ex
eo
constat,
quia
sub
eodem
genere
constituit,
ex
eademque
materia
gigni
affirmat
cum
metalla,
tum
ro¬
rem,
pruinam,
&
grandinem,
nempe
ex
hu¬
mido
halitu
non
secus
ac
censeat
Aristote¬
les,
Ideo
Proclus
in
Timeum,
necnon
Cal¬
L
2
cidius.
Frequenter
non
intelli¬
gitur
Ari¬
stot.
non
prae¬
lecto
Pla¬
tone.
Arist.
cum
Platone
concilia¬
tur.