AD
ERASTVM.
421
nenum
detestabatur
viuens:
tam
insulsè
&
in¬
eptè
rem
tractat
ibidem,
vt
ex
famosissimo
do¬
ctore,
stultissimus
nugator,
proprio
conatu
qui¬
dem,
sit
effectus,
&
verecundia
perfusus,
domi
se
diu
continens,
melancholico
morbo
correptus
est,
vt
mihi
retulit
Gallus
quidam,
qui
Parisijs
erat
eo
tempore,
quo
haec
euenerunt.
Dolui
ta¬
men
ob
eius
interitum,
quòd
cuperem
ipsum
quandoque
ad
veram
scriptorum
Paracelsi
intel¬
ligentiam
reducere
Fuit
enim
virin
Academi¬
caliteratura
doctissimus,
ac
ingenio
praeclaro,
qui
facilè
potuit
ea
percipere,
quae
nequeunt
suae
farinae
doctores
innumeri,
mete
quantumuis
acutissima,
consequi.
Falleris
Eraste,
si
credas
Paracelsi
discipulos,
infidelium
Atheniensium
doctrinam
formidare,
non
aliter,
quàm
decipe¬
ris
etiam
dijudicando,
Paracelsum
dedicasse
Phi¬
losophiam
Atheniensibus,
Mahumetanis,
vel
Turcis.
Athenienses
enim
vocat
huius
seculi
eos
doctores
Academiarum,
qui
similium
hominum
insipientiam
totis
conatibus
imitantes,
laboribus
Herculeis
ab
ineuntè
aetate
didicerunt,
senes¬
que
facti
pertinaciter
defendunt,
spreta
etiam
diuinitus
afflata
Sapientia,
quae
medulla
est
scientiarum
omnium.
Reliqua
verò,
ceu
mun¬
dana,
solum
corticem
exhibet.
Vnde
literatos
vocauit
eos
tantùm,
&
non
doctos,
qui
hac
im
buti
non
vident
differentiam
inter
verum
&
falsum:
nam
quod
cortex
est
arboribus
ac
alijs
rebus,
hoc
d
4
ipsum