6
EPIST.
CHYMICARVM
clarus
artifex.
Crasi
destructa
quidnam
promet
ex
olla?
Lutum
nempe
[GR]καὶ
κóπρον[/GR]
seu
cineres
fauillamque,
vt
pronunciat
phi¬
losophus.
Si
ita
laborare
artis
est;
quemcun¬
que
corruptorem
deprauatoremque
natu¬
ralium
pro
artifice
habeas.
Quicquid
in
na¬
tura
destruitur
mistum,
id
simul
perit
to¬
tum,
inque
vltima
redit.
Non
enim
equi
cadauer
soluitur
in
truncum
&
membra,
nec
haec
vicissim
in
homogenea
&
hete¬
rogenea,
ossa,
carnes,
cartilagines,
cu¬
tem
&
reliqua.
Ita
si
quid
comburas,
non
exit
seorsim
sanguis,
neruus,
vena;
sed
o¬
mnia
simul
eodem
atteruntur
infortunio.
Iam
autem
quod
ad
vltimum
redactum
est,
id
ancipitem
habet
ad
omnia
facultatem.
Omnium
enim
materia
est
[GR]τὸ
ἔχατον[/GR].
Ele¬
menta
[GR]καὶ
ὑλη[/GR]
verè
sunt
[GR]πανσπερμια[/GR]
quaedam
seu
omniseminarium.
Quamcunque
for¬
mam
contingit
ab
aliquo
operante
immit¬
ti;
eam
capit.
Si
chymicus
formarum
esset
largitor;
creator
foret,
qui
nouas
generare
posset
rerum
species.
Omnium
item
mo¬
tuum
naturalium,
articulorumque
esset
con¬
scius.
Sic
enim,
non
aliter,
pro
arbitrio
formam
materiae
largiretur.
Sed
quis
tam
prodigios
è
amens
sit
&
impius,
vt
vel
si¬
bi
istud
vel
alteri
hominum,
ne
si
Prome¬
theus
quidem
ille
fabulosus
sit,
tribuere
ausit?
Si
itaque
quid
procurat,
id
totum
fortunę
erit,
quo
pacto
cur
non
fiant
omnia
ex