ANDREAE
LIBAVII
LIB
I.
11
lorum
gratiafrangat.
Qua
lege
prohibebi¬
tur
ab
integis
&
fractis
chymicus?
coruo¬
rum.
Sunt
tamen
chymici
ipsi
suorum
sup¬
pliciorum
non
raro
inuentores.
Dum
enim
transmutando
hydrargyro
inhiant,
seipsos
transformant
citius
in
mendicos
fauillam¬
que
&
quisquilias
hominum,
quam
mer¬
curium.
Grati
sunt
principibus,
dices.
Gra¬
ti
sunt,
inquam
ego,
sed
dum
spe
aurea
iu¬
cundè
demulcentur.
Seruantur
item
&
com¬
pellantur
blandè
tanquam
multi
precii
ho¬
mines;
sed
aut
ad
auri
maria,
aut
supplicio¬
rum
tormenta.
Itaque
vbi
in
principum
vene¬
runt
manus,
aut
offa
eos
explere
aurea
nul¬
lo
fine
coguntur,
aut
vltima
quaeque
expe¬
ctare.
Non
sunt
amplius
sui.
Dicunt
se
me¬
dicinae
propagandae
&
sanitatis
procurandę
nomine
extitisse.
Sed
cuius
medicinae?
Cu¬
ius
nempe
quae
veneficiis
hominum
mi¬
nuit
numerum,
quasi
non
sat
venenorum
produxisset
natura,
ni
chymicus
sua
profes¬
sione
illam
augeret
labem.
Carnificinae
fa¬
ciendae,
non
medicinae,
&
omnibus
aetati¬
bus
mundi
honestissimo
excepta
fuit
orna¬
taque
hominum
sapientissimorum
praeconio
natos
arbitreris.
Si
enim
huic
inseruirent
sua
certè
omma
ad
eius
amussim
institue¬
rent.
At
Domini,
non
ministri
diuinae
illius
artis,
quam
etiam
solis
sibi
arrogare
demen¬
ter
non
erubescunt,
esse
quaerunt.
Tam
er¬
go
procul
absunt
à
medicinae
honore,
quam
quod