ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
13
se,
quia
ex
salibus
fiant,
&
his
succis
qui
à
ve¬
teribus
&
recentibus
coepori
cum
cibo
im¬
mittuntur.
Sed
quis
non
deprehendat
ve¬
saniam?
Si
nihil
ab
arte
illa
&
ignibus
acqui¬
rerent
acerbitatis
&
acrimoniae
venenatae
ferendi
forent.
At
cum
saeuissimis
exugan¬
tur
parenturque
ignibus,
adeo
vt
nulli
ferè
metallo
parcant,
ligni
corrodant,
vitra
com¬
minuant,
cutem
exulcerent
&
in
vesicas
at¬
tollant,
non
raro
etiam
carnes
corrodant,
quis
non
agnoscat
ex
bonis
&
tutis
rebus
factas
esse
aqua
nocentissimas?
Ipsi
suis
dif¬
fidunt
rebus
adeo,
vt
vix
seruare
eos
succos
praeterquam
in
vitris
densissimis
soleant,
&
non
nisi
minmam
quantitatem
porrigere
ausint,
eamque
cum
diluto
copioso,
quae
res
non
nisi
in
certissimis
venenis
a
medi¬
cis
solet
obseruari.
Quot
tu
censes
homi¬
num
millia
sanata
olim
fuisse
sine
chymicis,
&
adhuc
hodiè
in
vniuerso
mundo
conua¬
lescere?
Si
medicina
optimè
caruit
chymi¬
cis
per
tot
aetates,
&
loca,
quae
intemperiae
agitent
medicum,
vt
ea
in
artis
vsum
assu¬
mat?
Felicius
agitur
cum
his,
qui
ne
nomen
quidem
chymiae
audiuerunt.
A
pessimi
enim
veneni
exulant
suspicione.
Cogita
quaeso
quanta
vis
veneni
sit
eius,
quod
in
praesens
iuuare
creditur,
sed
postquam
à
confiden¬
tibus
&
temerariis
assumptum
est
longo
tem¬
pore
pòst
incautam
naturam
adeo
oppri¬
mit,
vt
noxa
sit
inemendabilis.
Hoc
modo
Para¬