ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
23
damnatur.
Sapienti
verò
&
bono
iudi¬
cium
non
in
fronte
extat,
nec
is
fulgo¬
rem
intuetur
externum.
Plerumque
fu¬
catum
est,
quod
foris
fulget.
Sed
vt
hoc
plebi
solemne
est
&
gratum;
sapientibus
vero
suspectum
contemptumque;
ita
do¬
nem
vltrò
veram
chymiam
omni
semper
honore,
maiestateque
apud
sapientes
ex¬
celluisse
abundasseque,
at
non
apud
ple¬
bem,
cuius
iudicium
ab
omni
sapientiae
memoria
fuit
infame
adeo
vt
Graecorum
sapientissimus
scribere
non
dubitauerit,
non
esse
iudicandum
multitudine,
quod
bene
iudicari
debeat,
sed
scientia,
quae
ex
ipso
causarum
essentialium
exoritur
penetrali
fano,
&
non
est
nisi
in
posses¬
sione
sapientum.
Sed
mitto
illud.
Vitu¬
perium
secundum
quodnam
erat?
Fini
nempe
quem
&
Deo
&
societati
debe¬
mus,
dicebatur
obstare
chymia,
argumen¬
to
inter
Vulcanicas
ollas
latibuli.
Hoc
ipsum
profecto
germanum
est
vitiosae
il¬
li
inscientiae.
A
vera
arte
tam
est
alienum,
vt
nihil
alienius.
Si
qua
Dei
gloria
in
na¬
tura
abscondita
latet;
eam
producit,
&
palam
ostendit
chymicus
naturae
rima¬
tor
contemplatorque
verus.
Quî
fieri
possit,
vt
non
assequatur
diuinitatis
sco¬
pum?
Dicitur
Archimedes
ex
inuento
quodam
fere
plebeio
tantùm
cepisse
lae¬
titiae,
vt
nudus
è
balneo
in
publicum
e¬
ruperit
B
4