Paracelsi¬
tae.
Perfectio
duplex.
28
EPIST.
CHYMICARVM
&
non
minus
est
Dei
donum,
quàm
natura
eiusdem
inuentum.
Longè
autem
distat
ve¬
ri
chymici
operatio
à
fucis
Paracelsitarum.
His
cerussata
competit
facies,
non
chymico.
Solent
illi
pro
essentiis
quintis
ab
omni
ele¬
mentorum
contagione,
vt
aiunt,
liberatis
ven¬
dere
quoduis
opus
suum.
Impossibile
hoc
est
omni
arti
humanae.
Itaque
fieri
nequit,
quin
mendacia
pro
veris
offerant.
Chymicus
ve¬
rus
quodque
artis
effectum
suo
ostendit
vultu,
&
non
transcendit
veritatem,
sicut
&
statua¬
rius
candidus
non
pro
aureo
Mercurio
ge¬
rit
ligneum.
Ab
elementis
productum,
ho¬
rum
classe
non
eximit,
&
in
coelum
tollit.
Oleum
pro
oleo,
aquam
pro
aqua
probat;
&
partes
essentiae
materiatae
non
euehit
in
honorem
dignitatemque
&
preciu
essentiae
integrae.
Non
est
ergo
vt
hinc
aliquid
dede¬
coris
sibi
expectet
chymicus.
Naturalibus
suam
donamus
perfectionem;
sed
non
est
ignotum
naturam
à
lapsu
multum
admitte¬
re
inordinati,
siue
id
fiat
materiae
contuma¬
cia,
in
qua
elaboranda
citius
deficit
virtus
quàm
ad
finem
perueniat;
siue
externo
im¬
pedimento,
aut
non
respondentibus
his,
si¬
ue
quibus
actus
vltimus
non
solet
esse
prae¬
stò.
Quicquid
id
sit,
ars
tentat
amoliri,
erra¬
taque
corrigere.
Hoc
cùm
agricolae
&
ani¬
malium
curatores
praestent
magna
cum
lau¬
de,
potestne
in
chymico
verò
vituperari?
Sed
&
alia
perfectio
naturae
in
se
est,
alia
ad
vsum