Corpus
du¬
plex
in
vno
homine.
Cicero.
De
mate¬
ria
forma
&
priua¬
tione.
158
PRAEFATIOL
SVAVII
tae
nouam
dissuendo
speciem
induunt
furti
tegendi
gratia.
Non
est
verisimile
ex
ore
docentis
ita
fuisse
ex¬
ceptum
quòd
paraphrasis
amplior
foret:
verba
sunt
tantùm
quadam
pueriliter
inepteque
commutata
vt
lectori
ea
conferenti
constabit.
Cur
non
aliquas
interdum
difficultates
publicè
explicat
omnibus,
my¬
sterijs
solùm
suppressis
quas
vni
tantùm
pollicetur?
nempe,
quod
sit
illud
duplex
in
uno
homine
corpus,
quorum
vnum
etiam
(vt
ait
cap.
vi.
lib.
1.)
inuisibile
homini,
quid
haec
vita,
quid
mors,
quid
vita
morta¬
lis,
quid
immortalis.
Desine
tandem
fumos
vendita¬
re,
&
incipe
de
re
agere
subtilius
vt
te)
Ciceronis
ver¬
bis
de
Demetrio
Phalereo)
Theophrasti
non
Athenien¬
sis
illius,
sed
Germani
huius
discipulum
possimus
a¬
gnoscere.
Quis
te
ipsum
germanum
hominem,
A¬
sianum
oratorem
suspicatus
esset?
Quorsum
illa
pau¬
ca,
memorata
de
tribus
primis,
de
Laudano,
de
Anti¬
monio
quae
vnusquisque
in
autore
ipso
legere
potest:
quin
ea
potius
attingis
&
enucleas,
quorum
ope
quae
sunt
in
eo
recondita
&
occulta
lector
possit
intelligere.
Quod
siquis
suscipere
vellet
aduersus
te
Aristotelis
defensionem
de
tribus
principijs,
quid
tan¬
dem
respondeas?
Nónne
philosophi
omnes
Spagyrici
materiam
constituêre
&
formam,
quorum
instituta
&
praecepta
Paracelsus
noster
est
palàm
insecutus?
Nonne
consessi
sunt
omnes,
vetere
formâ
sublatâ
no¬
uam
protinus
induci,
vbi
inclusa
est
tacitè
priuatio¬
nis
necessitas?
Nónne
hoc
ipso
libro
approbat
elemen¬
ta
quatuor,
&
ex
eorum
temperamento
quintam
es¬
sentiam?
At
quae
videtur
alijs
in
libris
immutare,
in
alium
Corpus
du¬
plex
in
vno
homine.
Cicero.
De
mate¬
ria
forma
&
priua¬
tione.
158
PRAEFATIOL
SVAVII
tae
nouam
dissuendo
speciem
induunt
furti
tegendi
gratia.
Non
est
verisimile
ex
ore
docentis
ita
fuisse
ex¬
ceptum
quòd
paraphrasis
amplior
foret:
verba
sunt
tantùm
quadam
pueriliter
inepteque
commutata
vt
lectori
ea
conferenti
constabit.
Cur
non
aliquas
interdum
difficultates
publicè
explicat
omnibus,
my¬
sterijs
solùm
suppressis
quas
vni
tantùm
pollicetur?
nempe,
quod
sit
illud
duplex
in
uno
homine
corpus,
quorum
vnum
etiam
(vt
ait
cap.
vi.
lib.
1.)
inuisibile
homini,
quid
haec
vita,
quid
mors,
quid
vita
morta¬
lis,
quid
immortalis.
Desine
tandem
fumos
vendita¬
re,
&
incipe
de
re
agere
subtilius
vt
te)
Ciceronis
ver¬
bis
de
Demetrio
Phalereo)
Theophrasti
non
Athenien¬
sis
illius,
sed
Germani
huius
discipulum
possimus
a¬
gnoscere.
Quis
te
ipsum
germanum
hominem,
A¬
sianum
oratorem
suspicatus
esset?
Quorsum
illa
pau¬
ca,
memorata
de
tribus
primis,
de
Laudano,
de
Anti¬
monio
quae
vnusquisque
in
autore
ipso
legere
potest:
quin
ea
potius
attingis
&
enucleas,
quorum
ope
quae
sunt
in
eo
recondita
&
occulta
lector
possit
intelligere.
Quod
siquis
suscipere
vellet
aduersus
te
Aristotelis
defensionem
de
tribus
principijs,
quid
tan¬
dem
respondeas?
Nónne
philosophi
omnes
Spagyrici
materiam
constituêre
&
formam,
quorum
instituta
&
praecepta
Paracelsus
noster
est
palàm
insecutus?
Nonne
consessi
sunt
omnes,
vetere
formâ
sublatâ
no¬
uam
protinus
induci,
vbi
inclusa
est
tacitè
priuatio¬
nis
necessitas?
Nónne
hoc
ipso
libro
approbat
elemen¬
ta
quatuor,
&
ex
eorum
temperamento
quintam
es¬
sentiam?
At
quae
videtur
alijs
in
libris
immutare,
in
alium