Genus
lo¬
quendi.
Valetudo
chymici.
34
EPIST.
CHIYMICARVM
culcatio,
vt
si
non
assequaris
quo
illi
mode
ad
finem
peruenerunt,
saltem
non
ignores
quo
commodè
iam
queat
perueniri.
Quod
loquendi
genus
attinet,
vix
potest
fieri
vt
v¬
nus
omnium
calleat
linguas.
Si
nos
decepit
interpres,
vbi
error
valdè
est
foecundus,
quid
tum
postea?
Non
laborandum
censeo
in
ob¬
scura
dictione,
vbi
in
luce
est
[GR]τὸ
πράsμα[/GR].
O¬
mnia
puncta
&
apices
literarum
solicitè
dis¬
quirere,
superstitiosi
est,
&
homini
vetusto
omnem
errandi
potentiam
cum
magna
vesa¬
nia
detrahentis.
Arrogare
sibi
omnium
in¬
uentionem
nouam,
ita
vt
veteribus
vel
nihil
vel
parùm
relinquas,
deliri
Paracelsi
est,
&
huius
asseclarum,
quos
quia
stulticię
se
com¬
secrarunt
totos,
in
hoc
censu
relinquamus.
Damnum
corporis,
&
valetudinis
iacturam
non
incurrit
chymicus
nisi
imprudentiae
culpa.
Qui
temerè
periclitari
volet,
artis
ex¬
ercitium
prae
se
non
ferat.
Sed
&
vix
omnia
caueris
humana.
Itaque
si
chymicus
manum
fortè
prunis
adusserit,
sitne
illi
minus
consi¬
lij
aut
adiumenti,
quam
barbitonsori?
Qui
publicae
sanitati
consulere
per
apparatum
medicamentorum
variorum
consueuit,
is
ne
nihil
pro
se
concinnauerit?
Nec
is
se
Deo
iam
capularis
factus
aut
vitae
desperatione
addicet.
Etiam
in
ipsa
officina
sacrarium
est,
nec
subtrahet
se
hominibus,
qui
omnem
suam
operam
in
horum
adiumentum
con¬
fert.
Paracelsitae
damnos
è
operantur.
His
mala